يادواره محمود محمودی- زندانی دو رژيم چندان قصدی برای نوشتن بر ماجراهای زندان زمان شاه نبود؛ چرا که به اندازه کافی کتاب خاطرات در اين زمينه انتشار يافته است. گو اين که وزنه خاطرات زندانهای جمهوری اسلامی بر تاريخ زندان شاه سنگينی می کند. اين هم زاييده سنگينی و فشار دهشتناک زندانهای جمهوری اسلامی و بلايای حاصل از اين رويداد چنان است که تقريبا هر خانواده ايرانی سهمی از آن را بهره مند شده است. 

 چندان قصدی برای نوشتن بر ماجراهای زندان زمان شاه نبود؛ چرا که به اندازه کافی کتاب خاطرات در اين زمينه انتشار يافته است. گو اين که وزنه خاطرات زندانهای جمهوری اسلامی بر تاريخ زندان شاه سنگينی می کند. اين هم زاييده سنگينی و فشار دهشتناک زندانهای جمهوری اسلامی و بلايای حاصل از اين رويداد چنان است که تقريبا هر خانواده ايرانی سهمی از آن را بهره مند شده است.

اما انتشار کتاب يادمان «محمود محمودی» ان گيزه ای شد برای – به واقع معرفی اين کتاب- و در حاشيه اش پرداختی گذرا به مسائل زندان آن دوران. يادآوری تاريخ زندانهای شاه از آن رو شايد حرفی برای گفتن داشته باشد تا اشاره ای شده باشد به اين که سنگينی زندانهای جمهوری اسلامی هيچ از سنگينی بار گناهان رژيم شاهی نمی کاهد و فراموش شدنی نيست. آنان که می خواهند به شيوه های گوناگون مصايب زندانهای رژيم گذشته را به دست فراموشی بسپارند بی آن که به نقد قدرت گذشته بپردازند، و شعار حکومت دمکراتيک می دهند به واقع، جز کسب دوباره قدرت هدفی در پيش ندارند..

ساواک نه دستگاه اطلاعاتی بر عليه فعاليتهای جاسوسی بيگانگان بود، نه توانايی رديابی فعاليتهای جاسوسی را داشت، اين را هم زمان ثابت کرده که بيشتر اين کارها را دستگاههای جاسوسی کشورهای بيگانه برای ما انجام می دادند و نه حافظ امنيت کشور، که اين را هم با دخالتهای بی مورد و بزرگنمايی قدرت کاذب خود بر مردم و سوءاستفاده از اين قدرت نشان داد تنها چيزی که در مرکز توجه ساواک قرار نداشت امنيت کشور و حفظ حقوق عامه مردم بود. ساواک حتا تنها ابزار قدرت نبود، نيرويی مداخله گر در تعيين شيوه زيست يک ملت بود که دستگاه هيئت حاکمه را سمت و سو می داد.

 نتيجه چنين مداخلاتی به فرجامی سياه برای خود قدرت انجاميد. سکوت سنگين تحميلی بر اجتماع زاييده برداشت نادرست از پديده «امنيت» بود. حالا ديگر دانش آموزان دبيرستانی هم می دانند همين سکوت سنگين تحميلی راه را برای برداشتهای افراطی مسلحانه به خواست بيان ديدگاه های سياسی مخالف فراهم آورد. پرونده سياهکل و ترورهای شهری و ترويج ساده انگاری در زمينه های سياست، اقتصاد، هنر، ادبيات، و دين در کنار بازی موش و گربه چريکهای شهری با گماشته های امنيتی به محور اصلی گفتمان روز جامعه تبديل شد. قهرمانان خلقی از يکسو و قهرمانان حکومتی از ديگر سو پديدار شدند. چريکها نماد قهرمانان خلق و گماشته های امنيتی نماد قهرمانان حکومتی تمامی روايتهای جاری جامعه را تحت تاثير خود قرار دادند و همه امور از جمله سياست، ادبيات، هنر، دين، و ساير مقولات به حاشيه ای از اين گفتمان مرکزی تبديل شدند. اوضاع چنان کاذب و ملتهب می شود که شيوه انديشگی و زيستی چريکها نمونه رايج شيوه انديشگی و زيستی روشنفکران جامعه و از آن سو شيوه گزينشی چگونگی زيست اجتماعی ساواک ساخته به عنوان نمونه بديل سفارشی حکومت برای کارمندان خود و عموم مردم ترويج می شود تا آنجا که نخست وزير متعهد به مشروطيت همراه وزيرانش فرمانبرداران کارمندان دون پايه ساواک می شوند.