پاسخش‏ را پيشگويان در رمل‌و اسطرلاب به دوره ى كودكيش‏ پيش‏بينى كرده بودند كه: او عيارى بادپا، قهرمانى شجاع و پادشاهى دادگر خواهد بود؛ اما گويا تقدير زمانه چنين بود كه هم‌هنگام با دوره‌ى بلوغش‏، بادپايى و عيارى عياران ، شجاعت و قهرمانى قهرمانان و دادگرى و پادشاهى‌پادشاهان از ميان رفته باشد. دراين دوره ديگر مردم باورى به وجود عياران راست گفتار و درست‌كردار نداشتند. آنان به روشنى مى‌ديدند دروغ و دروغ‌سازى، رخوت و بيمارى همه‌جا غالب است و بدبختى و فساد دامنگير همه. اميرارسلان نيز آغشته به خصايل روزگار، به سهيم شدن در قدرت، ميل به بهره‌مندى از امكانات، جمع‌آورى مال و منال پرداخته و به تخريب و غارت سرگرم مى‌شود. دريكى از اين غارت‌ها عكس‏ فرخ‌لقا را در كليساى فتح‌شده مى‌بيند و مصمم مى‌شود پا از خانه و كاشانه خود بيرون گذاشته، پس‏ از تصرف قدرت و ثروت، به عشق نيز دست يابد. همين بيرون رفتن از خانه او را وا مى‌دارد پا به واقعيت جهان داستان بگذارد، بى‌آن كه خود بداند. اميرارسلان پا به جهانى مى‌گذارد كه پيش‏ از او "رمان" به عنوان نوع ادبى بورژوازى، همچون آثار بالزاك، پوشكين، داستايوفسكى و غيره براى خواننده‌ى جهانى شناخته شده و جهان اروپا سرآغاز دوران انقلاب صنعتى را پشت سر گذاشته و بسيار پديده‌هاى تازه كه بيانگر پاى نهادن انسان به جهانى به كلى نو بوده است؛ به ناچار اميرارسلان گيج و سرگردان با دودكش‏هاى كارخانه‌ها و چرخ‌دنده‌هاى بزرگ كه با تسمه‌نقاله‌ها چرخانند و ماشين بخار دودهاى بلند و بى‌پايان خود را به آسمان كشانده، برخورد مى‌كند. اين ناآشنايى با پديده‌هاى صنعتى را او، همچون دون كيشوت، جادوهايى مى‌يابد كه براى نجات فرخ‌لقا بايد به جنگشان برود و دودِ جادو جنبل دودكش‏ها را خاموش‏ كند و چرخ‌دنده‌هاى بزرگى را كه به كمك تسمه‌نقاله‌ها چيزهايى جادويى براى تقويت ديوان سپاه فولادزره توليد مى‌كنند ويران كند و آدم‌هايى كه لابلاى اين چرخ‌دنده‌ها به كار شبانه‌روزى سرگرمند، (در واقع به بند جادوى مادر فولادزره ديو كشيده شده و محكوم به زجر و شكنجه هستند،) بكُشد تا گرفتار جادوى اين عجايب نشود. اين راهنمايى‌ها را همه مرهون مشاوران سرزمين پريان است.