هَومَ (هُومه) Haoma نام ايزدبانوی درمان و نگاهبان گياه مقدس و آيينی (هوم) است. جايگاه اين ايزدبانو درون درخت «گوکرن» (Gokarn ) است. يسنه- هاتهای 9 تا 11 که هوم يشت خوانده می‌شود، و نيز بيستمين يشت اوستا به نام «هوم يشت» سرود ستايش و نياش اوست. هوم در اوستا و سوم در سنسکريت نام گياه مقدسی است که افشره آن گونه‌ای آشاميدنی آيينی بشمار می‌‌آيد و آيين‌ها و نيايش‌های مربوط بدان در اوستای نو و در دين زرتشتی جای ويژه‌ای دارد. از نوشابه هوم با صفت «دوردارنده مرگ» ياد می‌شود و به نوشته بندهش هوم سرور و شهريار گياهان است و در فرشکرد، بی‌مرگ (اَنوش) را او می‌آرايند. نيبرگ می‌نويسد: «آنچه امروز به عنوان گياه هَوم بکار می‌رود، گياهی است از گونه‌ی «اِفدرا» که در کوهستانهای ايران و افغانستان می‌رويد و به بلندی بوته‌ای کوچک می‌رسد. برای ويژگيهای پزشکی‌اش، مردم آن را به صورت دم کرده بکار می‌برند.» منابع استفاده شده: گزارش اوستا – دکتر جليل دوستخواه پژوهشی در اساطير ايران- دکتر مهرداد بهار