اما بيشتر مواقع مى‌گفت: »حاضرم مسئوليت همه باغ‌وحش‏ را به عهده بگيرم جز همين سه چهار تا كه هرآن خطر مرگشان وجود دارد و بدبختى يقه‌ى مرا مى‌چسبد كه مسئول مرگشان بوده‌ام.« او تنها كسى بود در اين باغ‌وحش‏ كه راه مى‌برد به نگاه و زبان اين چهار حيوان. اين را همه‌ى كاركنان مى‌دانستند. رئيس‏ باغ‌وحش‏ يكبار به شوخى گفته بود: »‌خود آقاى چام هم در جهان كمياب است. شايد آن جانورها بهتر از ما فهميده‌اند موضوع را. درواقع آن‌ها مواظبند چام از دست نرود. چيزى در او هست كه در هيچكس‏ ديگر نيست. اين را مى‌شود فهميد.« 3 روز بدبختى آمده بود پشت در باغ‌وحش‏. كسى هم خبردار نبود. رئيس‏ باغ‌وحش‏ روز اول هفته با خوشحالى آمد سراغ چم و گفت: »ديشب خواب ديدم سه چراغ از ته دريا مى‌درخشيدند به شب و سه زن به دريا رفتند نزديك چراغ‌ها. برگشتند، آبستن بودند. مطمئنم به زودى حيوانات باردار مى‌شوند. نظر تو چيست؟« تنها بارى كه رئيس‏ باغ‌وحش‏ اول صبح دوشنبه با روحيه‌ايى شاد سر كار حاضر شده بود، خوابى ديده بود كه راهى نداشت جز تاييد همان تفسيرى كه خودش‏ داده بود. چم شانه بالا انداخت و گفت: »خب، خواب‌ها هميشه منشا خير و بركتند و آن را...« »صبح‌بخير« سروكله‌ى دامپزشك پيدا شد. آمده بود براى معاينه‌ى هفتگى حيوانات. رئيس‏ باغ‌وحش‏ رو كرد به او و با آب و تاب تمام خواب ديشب را تكرار كرد.

دامپزشك هم حين بيرون كشيدن وسايل از كيف، جواب‌هايى سرسرى مى‌داد. چم چشم‌هاش‏ را دوخته بود به چشم شير نر و لب‌هاش‏ را مى‌گزيد. رئيس‏ باغ‌وحش‏ هم به صداى بلند تخيلاتش‏ را مى‌گفت از آينده‌اى كه باغ‌وحش‏ پر شده از توله‌هاى شير آسيايى و دايناسورهاى واقعى كه با تغييراتى در ژن زرافه‌ها بوجود آمده‌اند. فاجعه از يك نقطه كوچك شروع شده بود صبح روز دوشنبه و دامن مى‌گرفت دقيقه به دقيقه. دامپزشك يكباره چشمش‏ افتاد به لكه‌هاى دايره شكل بر شكم شيرها و ناخودآگاه آهى بلند كشيد كه رئيس‏ را ترساند. »مى‌بينى بدبختى را؟« رئيس‏ زانو زد به زمين و لكه‌ها را وارسى كرد. بعد بلند شد و رو برگرداند از شيرها، مى‌خواست در حال و هواى خواب ديشب باشد كه گفت: »چيز نگران كننده‌اى نيست. از اين لكه‌ها زياد ديده‌ام به تن حيوانات. آب و هوا باعث مى‌شود. قارچ مى‌زنند.« دامپزشك با بى‌ميلى پاسخ داد: »‌بله قارچ مى‌زنند.« لكه‌ها بر پوست زرافه هم نشسته بود لكه لكه. همه جاى بدنش‏ از خال‌هاى سرخ‌رنگ پوشيده شده بود و حتا رنگ‌هايى كه آقاى چم همين ديروز بر بدنش‏ پاشيده بود، پريده بودند. دامپزشك با نوميدى دست‌هاش‏ را تكان داد و روكرد به رئيس‏ باغ‌وحش‏ و گفت: »دايناسور ما مرده است، حتا اگر زرافه زنده بماند.« گاو هم در امان نمانده بود. لكه‌ها بر سر و بدن گاو هم نشسته بودند.