. گوشش‏ به زبان تلفنى چم بود كه پيش‏ خودش‏ گفت: »حرف زدن كه ماليات نداره. هرچه باشه آفتاب‌زردى يكشنبه را از سر وا مى‌كنيم.« حرف آقاى چم را قطع كرد: »‌باشه مى‌آم؛ اما ديگه از عشق حرف نزنى‌ها! حوصله‌ى اين حرف‌هاى تكرارى رو ندارم. اگه حرف جدى دارى مى‌آم.« به ذهنش‏ آمد: »‌مگه گوش‏ مى‌ده طرف. همه‌اش‏ حرف‌هاى تكرارى مى‌زنه. ماليخولياى عشق داره، چه عشقى؟ همه خيالبافيه.« دوباره به زبان آمد: »‌آلته‌فوياواخه« كافه‌ى آلته فوياواخه كه به خاطر همين جلسه مهم، كافه كرييت نام گرفت با معمارى قرن نوزدهمى و ديوارهاى بلند و صاف كه ترسناك و مخوف به نظر مى‌رسد، زمانى محل درشكه‌هاى آتش‏نشانى بوده، پاتوق روشنفكرهاى چمگرادى شده، چون هم مركز شهر است و هم ولنگ و واز.

مشتريان دايمى اين كافه بر سر يك چيز اشتراك نظر دارند: تنها محلى‌ست براى بيان ايده‌هاى بديع. عنوان كافه كرييت برازنده قامتش‏ است. البته گُناگ بعد از شكرآب شدن رابطه‌اش‏ با چم و لزوم نقد و نفى اقدامات رقيب، پاتوقش‏ را از كافه كرييت به كافه‌ى آلگرو منتقل كرد كه معروف به كافه كريتيك شد، تا به قول خودش‏ ثابت كند ديگر زمان كرييت بسر رسيده است. همين كه چم قلم را روى كاغذ كشيد، مرزهاى چمگراد مشخص‏ شد با برج‌وباروهاش‏. شهر داراى سه برزن و چهار رودخانه شد با بازارها و خانه‌ها و تفرجگاه‌ها. بر زمين بزرگى هم انگشت گذاشت و گفت: »محل نگهدارى انواع حيات است براى روز مبادا.« درخت‌هاى بيشترى در آن گذاشت و ساختمانى بزرگ تا جانوران و گياهان گرمسيرى و سردسيرى بتوانند به بقا ادامه دهند: »زنده كردن دوباره حيواناتى كه نسل‌شان برافتاده. بر قول و قرارمان ايستاده‌ايم با رئيس‏ باغ‌وحش‏.« مركز شهر را هم با ساختن كاخى آذين بست و گفت: »چرا نبايد از فرصت استفاده كرد وقتى مى‌توانيم به نوايى برسيم؟«

گناگ گفت: »يعنى چكار كنيم؟« چم جواب داد: »‌اين‌جا هم رئيس‏جمهور اقامت مى‌كند. خب چه اشكالى دارد حالا كه مملكتى را بنا مى‌كنيم، خودمان هم رئيس‏ جمهورش‏ بشويم.«

گناگ سرى تكان داد: »هركارى مى‌خواهى بكن.« آرام آرام پيشروى كرد: خانه‌هاى وزيران، وكيلان، كارمندان دولت، ادارات دولتى و غيردولتى و خلاصه همه‌ى ضروريات تشكيل يك كشور هم به سرعت روى كاغذ آمدند. كاغذهاى طراحى يكى بعداز ديگرى سياه مى‌شدند تا چمگراد با جزييات تمام روى نقشه بيايد. گناگ پرخاش‏ كنان گفت: »‌ فكر نمى‌كنى اين يه كار ديگه از ما ساخته نيست؟« چم جوابش‏ داد: »‌ تاكى مى‌خواهيم امروز و فردا كنيم و دست رو دست بگذاريم ببينيم فردا چه پيش‏ مى‌آيد؟ حتما" حكمتى تو كاره كه اين طرح به ذهنمان آمده.« خود چم بعدها به اين موضوع گذرا اشاره‌اى داشت: »اين كه چرا ويار چنين كارى را داشتيم، مهم نيست. وقت بيكارى هزار فكر به ذهن آدم مى‌رسد. مى‌ گويند تخيلات بزرگ زاييده‌ى بيكارى‌ها و تنبلى‌هاست. ديگرانند كه مى‌آيند به دنبال اين تخيلات. مگر در همين كافه‌ها هنرمندها مكتب‌هاشان را بنياد نگذاشتند؟ مگر تبعيدى‌ها در همين كافه‌ها صدها حزب و گروه درست نكردند؟ چه اشكالى داشت كه ما هم مى‌نشستيم و يك كشور درست مى‌كرديم وقتى توانايى‌اش‏ را داشتيم؟« البته كه گُناگ طرح بديع را پذيرفت: »‌واقعا" كه بايد به تو احسنت گفت. آدمى كه طراحى بدونه، تخيلش‏ براى ساختن قويتره تا ما، كه دستمان كند است به كشيدن خطى بر كاغذ سفيد.«