»هنگامى كه چنين خوانده نشود، نيرومند است.« معناى يكى از كلمات اوستايى

جلسه طراحى و ساخت

 اين داستان را ما شخصيت‌هاى روايت تعريف مى‌كنيم كه نشسته و فكرهامان را يكى كرده‌ و شده‌ايم من! منى كه در بيشتر اتفاقات ناظر بوده‌‌ام و گاه دخالتى كرده‌ام به اقتضاى روزگار. شايد هم دورهم جمعشان كرده‌ام تا بنشينند خاطره‌هاشان را از به نمايش‏ درآوردن يك ديكتاتور شرح دهند. اما مگر مى‌شود اهل يك كشور گرمسيرى بوده باشيد و دشمن همديگر، بعد درخلوت بنشينيد سر يك موضوع حرف بزنيد؟ نه! محال است! اما اگر واقعيت را كنار بگذاريم، مى‌شود پذيرفت ما پنج شش‏ نفر كه نقشى در اين ماجرا داريم مى‌توانيم فقط يك نفر باشيم. تنها حادثه‌اى ما را به موقعيتى اين چنين كشانده است. آيا هيچ شده حادثه‌اى برايتان پيش‏ بيايد كه علتش‏ را ندانيد؟ در چنين حالتى مى‌شود پذيرفت كه حوادث اغلب تابع قانون عليت نيستند، مثلا" براى رئيس‏جمهور شدن كافى بوده يك روز ديرتر يا زودتر متولد بشويم، يا بجاى اين شهر، در آن شهر زندگى كرده و بجاى الف با ب دوست شده باشيم. پس‏ احتمال اين كه من و شما در موقعيت‌هاى مختلف نقش‏ واقعى يكى از اين افراد را برعهده گرفته باشيم، بعيد نيست.

1

كشور گرمسيرى چمگراد را شايد كسى روى نقشه جغرافياى سياسى جهان نديده باشد. مى‌شود گفت جز ما چند نفر و خواننده‌اى كه كنجكاو دانستن موقعيت جغرافيايى اين كشور است، كسى تابحال نه اين كشور ديده، نه حتا نقشه‌اش‏ را در اطلس‏ها. منظور دقيقا" خود چمگراد است. كشورى كه همين تعداد آدم‌ها جمعيتش‏ را تشكيل مى‌دهند يا لااقل اين تعداد به درد روايت اخير مى‌خورند، غروب يكشنبه‌اى از آخرهاى پاييز در يكى از كافه‌هاى اروپايى روى كاغذها شكل گرفت.

اهالى اروپا مى‌دانند آفتاب يكشنبه كه غروب ‌كند خانه‌نشينى حتا براى تماشاى برنامه‌ى فوتبال تلويزيون هم كسل‌كننده مى‌شود. آقاى گناگ هم آدم است براى خودش‏؛ هركارى هم كرده نتوانسته اين ساعات را از سر بگذراند، مگر به ديدن دوستى برود و گپى بزند طولانى تا غروب يقه‌اش‏ را ول كند و بگذارد او خودش‏ را هم ببيند. در چنين وضعيتى معلوم بود دعوت را قبول مى‌كن