ساعت‌ها گذشته است و پاييده‌ام آن‌ها چه زمان به پرواز در مى‌آيند. هم‌چنان نشسته‌اند، ايستاده‌اند با بدن‌هاى به‌هم آمده و بال‌هايى كه توانايى پرواز دارند، بال‌هاى كوچكى كه هم‌سان شده‌اند و مرا مى‌نگرند. من هيچ كس‏ هستم. هيچ كسى كه هيچ نيست و در هيچ فضايى جاى ندارد. بوف‌ها پيش‏ از پرواز مى‌توانند اين هيچ كس‏ بودنم را تخيل كنند با بال‌هاى كوچك هم‌سان شده‌اشان.‌« هدايت از پنجره‌ى رو به حياط خلوت ساختمان روبرويى را نشان زن مى‌دهد و مى‌گويد: »‌اين‌جا را نگاه كن! خانه‌ى سا‌ل‌مندان است.« زن: »‌و همه‌ى ترس‏ تو از اين بود كه مبادا وادار شوى پايت به اين خانه كشيده شود و ببينى كه درمانده و نيازمند ديگرانى؟ حتا نيازمند من! حالا مى‌بينى كه ترست بى‌هوده بوده.« هدايت: »‌خانم مسئول اين خانه را من اغلب از همين پنجره‌ى رو به حياط، تنها روزنه‌ى رابطه‌ى مستقيم با بيرون، وقتى در دفتر كارش‏ نشسته و سرگرم نوشتن يا تلفن‌كردن است، مى‌بينم. او با موهاى كوتاه‌شده و پستان‌هاى بزرگ، كه مرا به ياد تنديس‏هاى بارورى سومرى‌ها مى‌اندازد، پشت ميز مى‌نشيند و خودش‏ را با چيزى سرگرم مى‌كند. ساكنان اين خانه بايد از او سخت بترسند كه وقتى به دفتر كارش‏ پا مى‌گذارند، مثل ارتشى‌ها در برابر درجه‌ها، خود را باخته و خبردار مى‌ايستند. اغلب چهره‌اشان را نمى‌بينم. تنها پيرمرد خبرچينش‏ راحت با او حرف مى‌زند. درست سر ساعت معينى به دفتر مى‌آيد و يك روند حرف مى‌زند. از حركت دست‌هايش‏ گمان مى‌زنم، اخبار خانه را همراه با تقليد بعضى از حركات ساكنان به اطلاع خانم مى‌رساند. پس‏ از آن رئيس‏ است كه گويا دستورهاى لازمه را صادر مى‌كند.‌« زن: »‌و دوستانت؟‌« هدايت به نشانه‌ى فراموش‏ كردن دستش‏ را به هوا مى‌كشاند. هدايت و زن به سالن انتظار مى‌رسند. چاقه با ساندويچى در دست و لاغره خود را پنهان مى‌كنند. پس‏ از رفتن هدايت و زن، آن دو به بالا رفته و دست‌نوشته‌هاى پاره‌شده را بازرسى مى‌كنند. لاغره با لحنى عصبى مى‌گويد: »‌چرندهايش‏ را پاره كرده. خودش‏ پاره كرده.« پس‏ از وارسى نوشته‌ها نوميد آنان را دوباره به سطل زباله مى‌اندازد. چاقه در حال خوردن ساندويچ بزرگى است. آن دو به شتاب پايين مى‌روند. صحنه‌ى هشتم: روز _ بيرونى _ روبروى هتل هدايت و زن در خيابان منتظر آمدن آن دو مرد هستند. وقتى سر مى‌رسند، هدايت به سويشان مى‌رود. هدايت: »‌آقايان از بازرسى خانه‌ى خالى چيزى نصيبشان شد؟‌ فردا صبح مى‌توانيد گلدان را صاحب شويد. فردا صبح!« صحنه‌ى نهم: روز _ درونى_ راهروى خانه. صداى زنگ شنيده مى‌شود. پيرزن از اتاقى بيرون مى‌آيد و در خانه را باز مى‌كند. هدايت با يك چمدان همراه زن وارد خانه مى‌شوند. هدايت بى‌آن‌كه متوجه بشود، چاقه و لاغره پا به ساختمان مى‌گذارند و در اتاقى پنهان مى‌شوند. ناگهان در خانه از پشت بسته مى‌شود. هدايت به شنيدن صداى در، روى بر مى‌گرداند. در خانه محو مى‌شود و ديوارى بدون در ديده مى‌شود. پيرزن مى‌خندد. پيرزن: »‌نگران نشويد. هر غروب اين در محو مى‌شود؛ زيرا كسى نيازى به بيرون رفتن ندارد. يعنى حق ندارد. به اين وضع عادت مى‌كنيد. مستاجرين خانه سال‌هاست به اين وضع عادت كرده‌اند.« هدايت و زن اثيرى پشت سر پيرزن پله‌ها را طى مى‌كنند. پيرزن: »‌همه‌ى تلاشم اين است كه آسايش‏ ساكنان خانه را فراهم آورم.« ناگهان در اتاقى باز مى‌شود و سگى زخمى بيرون مى‌زند. در طبقه‌ى هم‌كف، هدايت شخصيت‌هاى داستان‌هاى اوليه‌اش‏ را مى‌بيند. در طبقه‌ى دوم، سه موبد زردشتى به نشانه‌ى احترام در برابرش‏ كرنش‏ مى‌كنند. هدايت روى بر‌مى‌گرداند. زن: »‌دوران جست‌وجو! آن‌روزها هنوز مرا نيافته بودى!« در طبقه‌ى سوم، فريادهاى درهم و آشفته‌اى به گوش‏ مى‌رسد. مردى كه در حال يادداشت بردارى است ديده مى‌شود. پيرزن مى‌گويد: »‌در اين طبقه ديوانه‌ها زنده‌گى مى‌كنند.« مردى خشن با هيكلى تنومند شلاقى به دست از اتاقى بيرون مى‌زند و به سوى ديوانه‌اى كه در حال نوشتن است مى‌رود و او را شلاق مى‌زند. هدايت شتاب‌ناك به سويش‏ رفته و ضربه‌اى به مرد زده و حايل او و ديوانه‌ى درحال نوشتن مى‌شود. مرد شلاق به دست فريادى از خشونت مى‌كشد و شلاق را به هوا برده بر سر هدايت مى‌كوبد. كلاه هدايت به زمين مى‌افتد و خون جارى مى‌شود. زن به سويش‏ مى‌دود و سر هدايت را در آغوش‏ كشيده و با دستمالى خون را پاك مى‌كند. هدايت: »‌اين دوره بود كه تو را يافتم. چه سخت گذشت تا اين جست‌وجو پايان يافت.« زن: »‌و آن وقت بود كه مرا واداشتى در داستانت خاموش‏ بمانم؟‌« هدايت: »‌خاموشى تو ناشى از تقدسى بود كه برايت قايل بودم؛ اما تو اين عشق را ناديده گرفتى و مرا با اين دنياى دون تنها گذاشتى. رفتى، زمانى كه تازه يافته بودمت.‌« زن اندوه‌گين مى‌گويد: »‌مى‌خواستم خودت باشى. بايست روى پايت مى‌ايستادى و زنده‌گى را تجربه مى‌كردى. تو پسرك نابالغى بودى كه زنده‌گى را تجربه نكرده بود.‌ نگران نشو! دوباره مرا يافته‌اى.«