دست به جيب برده و پولى را به زن مى‌دهد و مى‌گويد: »‌امروز. همين امروز وسايلم را مى‌آورم.« صحنه‌ى ششم: روز _ بيرونى _ خيابان هدايت و زن قدم زنان دور مى‌شوند. چاقه با ساندويچى دردست و لاغره آنان را مورد پيگرد قرارداده‌اند. زن: »‌تو نمى‌ترسى همراه من به خشك‌زارِ روياها و مرگ و پايان سفر روايت مى‌روى؟‌« هدايت در حين مواظبت و زيرچشمى نگريستن به آن دو نفر كه ظاهرى مسخره دارند و هم‌چنان اين دو را تعقيب مى‌كنند، قهقهه‌اى سرداده و مى‌گويد: »‌ترس‏! ترسِ بزرگ مرگ نيست، زنده‌گى‌ست. ترس‏ هم‌چون مداد پاك كن، جسمى كه نوشته‌هاى روى كاغذ را پاك مى‌كند و به آرامى كوچك و كوچك‌تر مى‌شود. من مداد پاك‌كن‌هاى بزرگى را ديده‌ام كه بر اثر سايش‏ و مالش‏ چنان كوچك شده‌اند كه ديگر به ديده نمى‌آمدند. اما بسيار نوشته‌ها را پاك كردند. ترس‏ هم مثل آدم است، مثل مداد پاك‌كن، روزى به ناچار كوچك و حقير مى‌شود.‌« زن: »‌از پيگرد اين دو نفر ترسيده‌اى؟‌« هدايت مى‌خندد. »‌مى‌خواهم سر به سرشان بگذارم.« آن‌گاه هدايت دست زن را گرفته، به يك‌باره به كوچه‌اى مى‌پيچد و هردو منتظرند تا آن دو خود را به كوچه برسانند. رسيده‌اند هراسان و نگران. هدايت و زن از نزديك به آنان مى‌خندند. هدايت خطاب به آقايان: »‌اگر دوست داريدمى‌توانيد با ما هم‌قدم بشويد يا اين‌كه به كافه‌اى برويم و گپى بزنيم.‌« چاقه در حالى كه ساندويچى را گاز مى‌زند، لرزان خود را پشت لاغره پنهان مى‌كند. هدايت: »‌صبر كنيد! شما مى‌توانيد هرچه بخواهيد از خودم بپرسيد، مبادا دست خالى برويد و رئيس‏ بزرگ بازخواستان كند. به او بگوييد هدايت در فكر توطئه‌اى بزرگ است كه بايد پيش‏ از هرگونه اقدام جلويش‏ را گرفت.« آن دو خاموش‏ ايستاده‌اند. هدايت زن را به سمتى كشانده آهسته چيزى درگوشى به او مى‌گويد. زن خروشيده نگاهش‏ مى‌كند. صداى زن بلند مى‌شود: »‌نه! گفتم نه! تو نبايد به آن‌جا بروى مى‌قهمى؟« هدايت سعى مى‌كند او را راضى كند. دستى به موهاى زن مى‌كشد و مى‌بوسدش‏. صداى هدايت: »‌دم در هتل منتظرم باش‏! پيش‏ از غروب آن‌جا هستم. قول مى‌دهم.‌« زن مايوسانه مى‌رود. هدايت به سراغ آن دو رفته مى‌گويد: »‌خب آقايان من آزادم. مى‌توانيم برويم.« هرسه به خلاف جهت مسير زن راه مى‌افتند. صحنه‌ى هفتم: روز_ بيرونى _ يكى از محله‌هاى فقيرنشين پاريس‏، مثلا" محله‌ى عرب‌ها. هرسه نفر پياده مسير خيابان تنگ و شلوغى را طى مى‌كنند و پا به خانه‌اى مى‌گذارند. صحنه‌ى هشتم: روز_ درونى _ داخل ساختمان هر سه پا به اتاقى مى‌گذارند كه زنى جوان به حالتى نزار و بيمارگونه روى تختخوابى درازكشيده و چشمانش‏ رو به در است. زن آنان را كه مى‌بيند، تلاش‏ مى‌كند برخيزد؛ اما دوباره با سر روى بالش‏ مى‌افتد. هدايت شتابان به سويش‏ رفته و موهايش‏ را نوازش‏ مى‌كند. زن دستش‏ را به سوى دست هدايت مى‌كشاند و آن را چنگ مى‌زند. هدايت نگاهش‏ مى‌كند. زن: بالاخره آمدى؟ هدايت: »‌بله بالاخره پايم دوباره به پاريس‏ رسيد؛ اما اين بار مى‌خواهم براى هميشه اين‌جا بمانم.« زن لب‌خند محوى زده ناباورانه نگاهش‏ كرده، مى‌گويد: »اين‌جا بمانى؟ تو؟ درست شنيدم؟‌« هدايت: »‌بله درست شنيدى. من اين‌جا در پاريس‏ براى هميشه مى‌مانم.« زن: »‌و به من كمك مى‌كنى؟‌« هدايت: »‌براى همين اين‌جا آمده‌ام.« زن ناباورانه رويش‏ به سمت ديگر كرده، مى‌گويد: »‌باهرشرايطى مى‌خواهى به من كمك كنى؟‌« هدايت نگاهى به آقايان كرده، خنده‌ى تلخى برلبانش‏ نقش‏ بسته مى‌گويد: »‌باهرشرايطى.« زن: »‌پس‏ مرا از قصه‌ات حذف كن! ديگر نمى‌خواهم شخصيت داستانى باشم، مى‌خواهم آزاد باشم!« هدايت: »‌همين امشب! همين امشب!‌ من به آن‌جا مى‌روم و تو را نجات مى‌دهم. تمامشان را مى‌سوزانم. حتا اين آقايان را هم راحت مى‌كنم.« زن نگاهى مايوسانه به اطراف كرده، دست هدايت را محكم در دستش‏ گرفته، مى‌گويد: »‌مشكل است نه؟‌« هدايت خنده‌ى تلخى كرده، سرش‏ را به نشانه‌ى نه تكان مى‌دهد. پس‏ از آن رو به آقايان كرده، مى‌گويد: »‌به رئيستان بگوييد گلدان راغه را كه شيشه‌ى عمرم است، به شما مى‌دهم. ديگر صدايم هم در نخواهد آمد؛ اما پس‏ از من زن را آزاد بگذاريد. مى‌فهميد؟‌« دو نفر ترسيده، عقب مى‌نشينند و با سر به حالت چاپلوسانه‌اى احترام گذاشته، گفته‌هاى هدايت را تاييد مى‌كنند. صحنه‌ى نهم: روز_ درونى _ هتلى كه هدايت در آن زنده‌گى مى‌كرده. چاقه و لاغره شتابان پا به سالن انتظار هتل مى‌گذارند و روى صندلى مى‌نشينند. لاغره دفترچه‌اى از جيب بيرون آورده، يادداشت بردارى مى‌كند. چاقه در حال گاز زدن به يك ران مرغ است. زن او را يارى مى‌دهد تا رخت‌هايش‏ را جمع‌آورى كند. هدايت دست‌نوشته‌هايش‏ را مى‌نگرد. زن مى‌خندد. زن: »‌ديگر اين نوشته‌ها به كارى نمى‌آيند. به‌تر است دورشان بريزيم. بوى نا و كهنه‌گى مى‌دهند.« هدايت نوشته‌ها را به زن مى‌دهد و او آن‌ها را به سطل آشغال مى‌اندازد. زن: »‌به تو گفته بودم به‌تر است من فاحشه‌ى مقدس‏ بشوم و تو بروى در يك مرده‌شوى خانه به كار شستن مرده‌ها سرگرم شوى.‌« هدايت زن را مى‌نگرد و مى‌گويد: »‌دنياى رَجَاله‌ها را بايستى پيش‏ از اين رها مى‌كردم. در آن روزها هنوز در قلبم اميدهايى داشتم و باورم نمى‌شد، زنِ داستانى كه نوشته بودم، فرشته‌ى نجاتم شود.« زن گويى او را ريش‏خند كند، نگاهش‏ مى‌كند و مى‌گويد: »‌در آن داستان من عامدانه خاموش‏ ماندم، تا تو حرف‌هايت را بزنى. حالا نوبت من است كه دهان بگشايم. در زنده‌گى بيرون از قصه‌ها، اين تو هستى كه بايد خاموش‏ باشى. مى‌فهمى؟‌« هدايت: »‌مى‌فهمم‌« زن: »‌پس‏ بر سر رفتنم توافق داريم!« )سكوت( هدايت: »‌تا با او بروى زنده‌گى كنى؟‌« زن: »‌تا بتوانم هميشه به ياد تو باشم. ياد روزهايى كه تو و من به دور از همه‌ى اين جنجال‌ها سرگرم گفت‌وگو بوديم.« هدايت: »‌و فردا تمام مى‌شود.« زن: بله.« هدايت خاموش‏ است، گويى به جهان گذشته‌ى خود بازگشته است. هدايت به طرف صندوقى در گوشه‌ى اتاق رفته و درش‏ را بازكرده، گلدان راغه را بيرون آورده، گردوخاكش‏ را پاك كرده، نگاهش‏ مى‌كند. جلوى آيينه رفته، خود و تصوير زن روى گلدن را مى‌نگرد. آن‌گاه گلدان را در چمدان مى‌گذارد. هدايت: »يادم باشد گلدان را به آقايان بدهم.« زن آن‌گاه متنى را از جيبش‏ بيرون آورده، با آواى مرد مى‌خواند، خواندنش‏ چنان است كه گويى از جانب مرد آن را بازگويه مى‌كند: »‌ناتوانى‌ها و درمانده‌گى‌هايم! بوف‌ها پروازكنان مى‌توانند مرا كه اينك در يك نگر، نشسته بر زمين نمورى در انتظار مردنم، حس‏ كنند و توانايى پرواز و شكافتن هوا را به من بياموزانند؛ اما تاكنون پروازشان را نديده‌ام. بى‌گمان بوف‌هاى ايستاده مى‌توانند با بدن‌هاى به‌هم آمده كه بال‌هاى كوچك‌شان را هم‌سان نموده‌اند و ريشه‌هاى اين درمانده‌گى و ناتوانى‌ها، همانى كه تنها از آن رو مى‌توانم بيان كنم كه تاكنون پرواز بوفى را نديده‌ام، دريابند و مرا ريش‏خند كنند.