چهره‌ى هدايت خندان مى‌شود و هم‌چون كودكى به زن نگاه مى‌كند. هدايت: »‌مثل گذشته؟‌« زن: »‌خوشحال نيستى كه امشب نزد توام؟‌« هدايت: »‌بايد باشم؟‌« زن: »‌بايد باشيد مثل گذشته! براى تو بود كه تلاش‏ كردم خودم را به تو برسانم.« هدايت: »‌كه بگويى بدون خداحافظى نرفتم.« زن: »‌بدون خداحافظى نرفتم؛ مثل آخرين ديدارمان كه به اتاقت آمدم و بر تخت‌خوابت دراز كشيدم.« هدايت: »‌بله‌« زن سكوت مى‌كند. هدايت: »‌و همان دم جان دادى_« زن: »‌جان دادم؛ اما به تو! من مُردم تا تو زنده باشى.« هدايت: »‌و من زنده ماندم و درد كشيدم.« زن: »‌درد بكش‏! نترس‏!« هدايت: »‌بله، نترسيدم و تو را خاك كردم.« زن: »‌تا دوباره از خاك برخيزم و به سويت بيايم.« هدايت: »‌تا مرا به خاك بسپارى.« زن: »‌بله، تا تو را به خاك بسپارم.« هدايت گل را مى‌گيرد و مى‌بويد. زن او را مى‌بوسد. زن: »‌امشب به وصال مى‌رسى. پاشو. بايد اتاقت را تحويل بدهى. بهشت موعود را يافته‌ايم.« هردو برخاسته، از كافه بيرون مى‌آيند. آن دو نفر )‌چاقه و لاغره( به تعقيب هدايت و زن مى‌پردازند. هدايت گويى به ياد چيزى افتاده باشد، با لحنى شتاب‌زده مى‌گويد: »مثل اين كه پاك يادم رفته بود كار كوچكى در يكى از محله‌هاى پاريس‏ دارم.‌« زن گويى نقشه‌اش‏ را خوانده باشد، دستش‏ را محكم گرفته به سمت خود مى‌كشد تا همراهش‏ كند. زن: »‌نه! تو هيچ كارى در پاريس‏ ندارى!‌ آن‌ها خودشان بهتر مى‌توانند از پس‏ اين كار برآيند. به توى مردنى نيازى نيست.‌« آن‌ها در خيابانى شلوغ، آكنده از خودروها، آدم‌ها و اشياى پيرامون، چراغ‌هاى نئون فروشگاه‌ها قرار مى‌گيرند. ازدحام و شتاب زنده‌گى در اين نما، شلوغى خيابان همراه با رفت‌وآمد آدم‌ها، )‌اين نما شرايط امروزى خيابان‌هاى پاريس‏ را به نمايش‏ مى‌گذارد و نيازى به بازگشت به دهه‌ى پنجاه قرن بيستم نيست.‌( هدايت و زن كه بر پيش‏زمينه‌ى اين نما درحال قدم‌زدن هستند، حالتى از گيجى و بهت را به خود گرفته‌اند، گويى توانا به درك اين وضعيت را ندارند. گفت‌وگوها به زبانى بيگانه و ناشناخته براى او هستند. او هيچ از اين گفت‌وگوها نمى‌فهمد. و در ميان اين جمعيت بيگانه است. بيگانه‌اى جغرافيايى، تاريخى، و حتا زبانى در پس‏ زمينه اين شتاب و ازدحام ديده مى‌شود و تنهايى هدايت در پيش‏ زمينه‌ى تصوير حس‏ مى‌شود. هدايت گل نيلوفر را بوييده، مى‌خندد. زن نگاهش‏ مى‌كند. زن: »‌باور نمى‌كردى روزى اين گل را در دستت داشته باشى؟‌« هدايت خيره نگاهش‏ مى‌كند و با سر تاييد مى‌كند. هدايت: »‌پس‏ امروز!« زن: »‌امروز به دلدار مى‌رسى. امروز قصه‌ى ما پايان مى‌گيرد. من و تو هيچ‌كس‏ را نداريم تا برايمان اشكى از سر نگرانى بريزد يا در قلب خود جايى براى ما گشوده باشد. مطلقا" هيچ‌كس‏!« هدايت دست‌هايش‏ را به هم مى‌مالد. او خانه‌ها را نگريسته و مى‌گويد: »‌هنوز هم براين باورى كه ما آدم‌ها ساخته و پرداخته‌ى ذهنيت شما آدم‌هاى قصه‌اى هستيم تا دريابيد اگر بيرون از قصه بوديد، چه‌گونه مى‌زيستيد؟‌« زن: »‌امروز مى‌فهمى!«