هدايت وارد اتاق شده و روى ميز را نگاه مى‌كند. همه حيرت‌زده‌اند از آمدنش‏. هدايت تكه استخوان بزرگى را برداشته و وراندازش‏ مى‌كند. آن‌گاه رو به جنازه كرده، خنده‌اى از سر تمسخر به لب آورده، رويش‏ را بر مى‌گرداند. رئيس‏ عصبانى است و به سويش‏ رفته، به او پرخاش‏ مى‌كند: »‌مگر به شما نگفتم حق نداريد به اين‌جا بياييد؟ )‌رو به ديگران كرده، ادامه مى‌دهد:‌( اين آقا را ببينيد! يك مزاحم و انگل اجتماع ما. آمده كه ما به او كمك كنيم. )‌رو به هدايت كرده( زانو بزنيد و طلب بخشش‏ كنيد؛ وگرنه آقاى نويسنده! كارى از ما ساخته نيست. آدم انگلى كه مى‌خواهد در پاريس‏ به حساب ديگران زنده‌گى كند و ويزايش‏ هم مرتب تمديد شود.« هدايت به گوشه‌ى اتاق رفته، از پنجره بيرون را نگريسته مى‌گويد: »‌آمده‌ام بگويم نيازى به شما ندارم. از شر من راحت مى‌شويد.‌« دو نفر كه يكى چاق و كوتاه قد است و ديگرى لاغر و بلند)‌اين دو نفر در صحنه‌هاى بعدى نقش‏ تعقيب‌كننده‌ى هدايت را برعهده دارند و قيافه‌ها و رفتارشان مضحك است.( به سوى هدايت هجوم مى‌آورند كه رئيس‏ با اشاره‌اى آن‌ها را به پس‏ مى‌راند. رئيس‏: )‌خندان( خداكند. « هدايت: » بله خداكند.‌« رئيس‏: شما بايد تقاضاى دست‌بوسى و طلب عفو از اعليحضرت كنيد! مى‌فهميد؟ زن پا به اتاق گذاشته، هراسان به سوى هدايت رفته، دستش‏ را گرفته، تلاش‏ دارد او را از اتاق بيرون بكشاند. زن: »‌چرا سراغ اين‌ها آمدى؟ مگر قرار نبود منتظرم باشى؟‌« ديگران مى‌خندند. رئيس‏ رو به هدايت نموده مى‌گويد: »‌بهتر است بچه‌ها به حرف مادرشان گوش‏ بكنند.‌ ) به جنازه نگاهش‏ را انداخته، ‌صدايش‏ را بلندتر كرده، گويى بخواهد فرياد بكشد،( بالاخره قاتل روح كبير را پيدا خواهيم كرد. ديگران هم‌چون همسرايان مى‌گويند: »‌قاتل روح كبير را پيدا خواهيم كرد!« مرد ادامه مى‌دهد: »‌تا قاتل يافت نشود، اين كالبد بزرگ همين‌جا باقى خواهد ماند!‌« رو به هدايت كرده، ادامه مى‌دهد: »‌زانو بزنيد و دست ايشان را ببوسيد. او هنوز زنده است و ما همه رعاياى او هستيم.‌« فرياد مى‌كشد: »‌زانو بزنيد!‌«