مرد: »‌خانم سرايدار هم رفته. همه رفته‌اند. تمام شد. همه چيز به پايان رسيده. اين ساختمان، مخروبه‌اى فراموش‏ شده است. من هم بايد بروم. تنها تو و آن زن در اين ساختمان مانده‌ايد. محكوم به ماندن هستيد. هيچ‌كس‏ نيست! تو فريب خورده‌اى! مثل هميشه! خداحافظ!‌« و به شتاب ناپديد مى‌شود. هدايت تنهاست و افسرده به بالا مى‌رود. صحنه‌ى يازدهم: شب _ درونى _ اتاق هدايت. هدايت: من مى‌روم كليد اصلى برق را ببندم. نور اتاق كم مى‌شود و تنها از ديوار شيشه‌اى نور چراغ‌هاى خيابان اتاق را روشن مى‌كنند. هردو سرگرم گرفتن درزهاى هواخور آشپزخانه هستند. زن: »‌تمام شد. ديگر ذره‌اى گاز به هدر نمى‌رود.‌« هدايت خنده‌ى تلخى مى‌كند. زن: »‌هنوز هم باور ندارى؟‌« زن شيرگاز را باز مى‌كند. صداى بيرون زدن گاز به گوش‏ مى‌رسد. زن دوباره آن را مى‌بندد. هدايت كمى ترسيده است. خودنويسش‏ را از جيب بيرون مى‌آورد، كاغذى را بر مى‌دارد و مى‌خواهد چيزى بنويسد. فكر مى‌كند. نمى‌تواند. خودنويس‏ را مى‌بندد و در جيب مى‌گذارد. زن آرام آرام برهنه مى‌شود. هدايت روى صندلى نشسته سيگارى مى‌گيراند. زن: »‌فراموش‏ كرده بودم بگويم، پرفسور راك امشب به نجات تمامى بشريت بر‌خاسته، دگمه برقى را فشار داده و همه را راحت مى‌كند. پادزهر اشتياق عشق‌ورزى هم كارا نبود. خودت نوشته‌اى ميل مرگ در بشر كشته نشده، بل‌كه قوى‌تر شده. امشب من و تو مثل سوسن و تد همان دو حشره‌اى مى‌شويم كه در آغوش‏ هم‌ديگر جان مى‌دهند. خواب عشق! خواب هم‌آغوشى!‌« زن عريان به سويش‏ آمده، سيگار را از دست هدايت گرفته و خاموشش‏ مى‌كند و كت و شلوار او را از تنش‏ بيرون مى‌آورد. زن به سراغ گنجه‌اى رفته، گوى ورشويى را بيرون آورده، به دست هدايت مى‌دهد. هدايت نيش‏خندى زده مى‌گويد: »‌پورتكسيد د ازوت! خواب به خواب مى‌برد. آن هم با كيف، بعد از آن كمى تهييج شهوتى مى‌كند.« زن: »‌و حتما" گروه لختى‌ها با اندام ورزيده وارد شهر كانار مى‌شوند و همه‌ى شهر را بدون مقاومت مى‌گيرند.« هردو عريان هستند. زن شير گاز را باز مى‌كند. در پس‏ زمينه‌ى اين نما تا به حرف درآمدن زن، صداى پروفسور راك شنيده مى‌شود: »‌در كنگره‌ى اخيرى كه در شهر ام 3 تشكيل شد، دوازده نفر از علماى روى كره‌ى زمين راى دادند كه اين كار بشود و تقريبا" همه‌ى مردم دنيا رضايت خودشان را براى انهدام نسل بشر اعلام كردند. در چندى پيش‏ همكار عزيزم پروفسور شوك پيش‏نهاد كرد كه همه‌ى مردم را در شهرهاى بزرگ جمع‌آورى بكنند و به وسيله‌ى قوه راديوزيل آن‌ها را معدوم بكنند.... در اين روزها هرروز متجاوز از بيست‌وپنج هزار نفر خودكشى كرده‌اند، تا اين كه از زجر و كشتار دسته جمعى فرار كنند....« هدايت بدن عريانش‏ را مى‌نگرد. زن دستانش‏ را به سوى او دراز مى‌كند. هدايت خنده‌اى از سر لذت بر لبانش‏ نقش‏ مى‌بندد. )‌براى نخستين بار است كه زنى به سوى او مى‌رود و به او ابراز عشق مى‌كند. اين موضوع براى او خوشايند است.(