« زن: »‌فرياد بكش‏!« هدايت: »‌فرياد مى‌كشم.« هدايت رو به آسمان كرده و فرياد مى‌كشد. زن: »‌بلندتر فرياد بكش‏!‌« هدايت بلندتر فرياد مى‌كشد. هدايت: »‌حالا ديگر مى‌توانم هرچه بخواهم فرياد بكشم.« زن: بله مى‌توانى هرچه بخواهى بلندفرياد بكشى. ديگر مادر به تو نصيحت نمى‌كند.« هدايت مى‌لرزد. سرش‏ را به پايين انداخته، گويى به گذشته فرو رفته است. ترسى در چهره‌اش‏ خوانده مى‌شود وقتى روى به سوى زن مى‌كند. هدايت: »‌بله مادر نيست كه ايراد بگيرد. زن: و تو را تنبيه كند.« هدايت: »‌بله. ديگر تنبيه نمى‌كند.« زن: »‌پس‏ از آن هم تو را در آغوش‏ نمى‌گيرد و تروخشك كند.« هدايت دوباره به رويا فرو مى‌رود، گويى گذشته را باز مى‌جويد. در اين بازجستن به صحنه‌ى تلخى رسيده كه مى‌گريد. هدايت: »‌بله ديگر در آغوشش‏ نمى‌گيرد و مرا به خود فشار نمى‌دهد.« زن: و ديگر به دودولت دست نمى‌زند.« هدايت: »‌بله و ديگر به كيرم دست نمى‌زند و آن را نوازش‏ نمى‌كند.« زن: »‌و تو متنفر نمى‌شوى از اين مالش‏ و نوازش‏.« هدايت: »‌بله و ديگر متنفر نمى‌شوم و مواظب سر رسيدن تو نمى‌شوم مبادا اين صحنه را ببينى.« زن: »‌مادر دودودلت را در دهانش‏ مى‌گذاشت و تو مواظب بودى دختر سر نرسد و او خود را پنهان مى‌كرد، مبادا چشم‌هايشان به هم دوخته شود. مادر دوستت داشت، بيش‏تر از همه‌ى بچه‌هاى ديگر.« هدايت: »‌بله. بيش‏تر از ديگران.« زن: »‌... و تو متنفر شده بودى از اين همه محبت.« هدايت: »‌بله از اين همه محبت.« زن: »‌براى همين ميان دخترى كه مبادا اين صحنه‌ها را نگريسته باشد و مادرى كه با چوچورت بازى مى‌كرد، سرگردان مانده بودى.‌« نوعى سرگردانى ميان زن اثيرى و لكاته.« هدايت: »‌سرگردان ميان كسى كه از محبت‌هايش‏ متنفر بودم و دخترى كه از بى‌محلى‌اش‏ به خودم شيفته‌اش‏ شده بودم.« زن: )‌خندان( ... دخترى كه هرگز روى خوش‏ به تو نشان نداد؛ اما همواره از دور مراقبت بود.« هدايت: »‌و در جست‌وجويش‏ بودم سال‌ها.« زن: »‌حالا هم مى‌خواهد تو را ترك كند.« هدايت: »‌بله. مى‌خواهد مرا ترك كند.« زن: »‌ خودت خواسته بودى تركت كند.« هدايت: »‌بله خودم خواسته بودم تركم كند.« زن: »بايد بدانى ديگر اين جهان، آنى نيست كه تو در نوشته‌هايت به آن مى‌پرداختى.‌ اگر ديروز تمام شده باشد و امروز رسيده باشد، امروز هرگز تمام نخواهد شد. اين‌جا بايد بتوانى عليه اين نظم طغيان كنى؛ زيرا امروز هرگز تمام نخواهد شد.« هدايت: »يعنى براى هميشه باهم خواهيم بود؟ يعنى فردايى نخواهد بود كه تو مرا ترك كنى.‌« زن: بله امروز تمام نخواهد شد و تو را ترك نخواهم كرد. تو مرا ترك خواهى كرد. همين امروز. فردايى نخواهد آمد؛ اگر ديروز تمام شده باشد.« زن هدايت را وادار و ترغيب مى‌كند كه عليه نظم حاكم بر ساختمان به طغيان دست زد و برخلاف آن‌چه كه در زنده‌گى پيشين تنها در نوشته‌هايش‏ دست به طغيان و عصيان‌گرى مى‌زد اينك در واقعيت و عمل چنين كند. درى در دادگاه وجود دارد كه براى ديدن رويدادهاى گذشته‌اى كه اتفاق افتاده است، دوباره احضار شود. سگ زخمى هم جزو شاهدان دادگاه به نفع هدايت است. شورش‏ هدايت عليه نظم و مقررات ساختمان توسط زن و هدايت و سگ و چند شخصيت ديگر داستان‌هاى هدايت صورت مى‌گيرد. طبقه‌ى پنجم خالى و بدون سكنه است. هدايت وحشت‌زده است. پيرامون خود را مى‌نگرد. چند برگه نوشته‌شده روى زمين پراكنده است. مرد ديوانه نويسنده شتابان خود را به هدايت مى‌رساند و او را در آغوش‏ كشيده، مى‌گويد: »‌وادارم كردند اين حرف‌ها را بگويم. مرا ببخش‏ كه حتا توانايى ايستادن در برابر حرفشان را نداشتم.‌« مى‌گريد. هدايت او را نوازش‏ مى‌كند. ديوانه با همان شتاب خود را به پايين مى‌رساند. زن مى‌خندد و مى‌گويد: »‌ترس‏ از تهى بودن! چيزى نيافريدن. برهوت و دم‌دماى نيستى و رهاشدن. پايان راه نزديك شده.‌« هدايت غرق افكار خود است. با ترديد و ناراحتى مى‌گويد: »‌هوس‏ كرده‌ام اين شخصيت‌ها را از اين ساختمان برهانم. بايد آزاد باشند تا در اجتماع بيرونى بزيند و از نعمات آن لذت ببرند. اما توانايى اين كارها را ندارم. آيا عروج بى‌معناست؟‌« هدايت لرزان است. زن دستش‏ را محكم مى‌گيرد و به سوى پله‌ها مى‌روند. زن سرگرم انجام كارى است كه هدايت از فرصت استفاده كرده به پايين مى‌دود. او يك‌راست به سراغ دادگاه مى‌رود. كسى آن‌جا نيست و تنها جسد ديوانه‌ى يادداشت‌نويس‏ را مى‌بيند. مرد شلاق به‌دست پا به اتاق مى‌نهد و با آواى كريه و آزارنده‌اى مى‌خندد. هدايت با تاثر و اندوه: »‌راحت شد!« مرد: »‌آره ما هم راحت شديم. دادگاه هم به اين خاطر تشكيل شده بود كه راحتش‏ كند.« هدايت به طبقات پايين‌تر مى‌رود. خانه خالى است. اتاق‌ها را وارسى مى‌كند. گويى هيچ‌كس‏ نيست. سراغ پيرزن سرايدار را مى‌گيرد. نامش‏ را با صداى بلند بانگ مى‌كند. پيرزن ديده نمى‌شود. مرد شلاق به‌دست در برابرش‏ ظاهر مى‌شود. مى‌خندد.