نويسنده با صداى بلند فكر مى‌كند: »‌آيا قصاب زنش‏ را مثل همين لاشه‌ى گوسفند نمى‌بيند؟ پس‏ برايش‏ دشوار نخواهد بود اگر بخواهد زنش‏ را هم مثل همين لاشه‌ى گوسفند تكه‌تكه كند. چه كسى مى‌تواند قصاب را از تكه‌تكه كردن مال خودش‏ بازدارد؟‌« هدايت متهم و زن پا به كوچه مى‌گذارند و از برابر روزنه‌ى اتاق نويسنده مى‌گذرند. نويسنده حيرت‌زده نگاهشان مى‌كند و فرياد مى‌كشد: »‌اين كوچه خطرناك است! مواظب باشيد!« آن دو در برابر دكان قصابى هستند كه رئيس‏ دادگاه با پيش‏بند چرب خود لاشه‌ى آدم‌ها را بر چنگك‌ها آويزان كرده است. لاشه‌ى نويسنده در ميان آن‌ها ديده مى‌شود. رئيس‏ دادگاه با صداى بلند مى‌خندد و به آن دو نگاه كرده، مى‌گويد: »‌امروز گوسفنداى پروارى خريدم، بخرين! خوش‏ گوشتن!‌ تموم رى را بگردين همچين گوسفنداى پروارى پيدا نمى‌كونين.« او به زن نگاه خريدارانه‌اى انداخته، مى‌خندد و مى‌گويد: »‌برا دفعه‌ى بعد‌« زن به درون مغازه خيره مى‌شود. پوستر بزرگ رهبران كشورهاى مختلف، تابلوهاى نقاشى از پيكاسو، دالى، كاندينسكى و يك دستگاه تله‌ويزيون كه در حال پخش‏ برنامه است، ديده مى‌شود. آن دو به مغازه‌ى ديگرى مى‌روند كه كتاب‌فروشى به سبك حجره‌هاى سابق آرايش‏ شده و مملو از كتاب‌هاى بدون برگه است دوروبرش‏ تلنبار شده و كتاب‌فروش‏ روى زمين نشسته و كتابى را كه تنها جلد آن باقى‌مانده و هيچ برگه‌اى ندارد، مى‌خواند. هدايت به اين وضعيت مى‌خندد. از آن‌جا مى‌گذرند و به سر چهار سوى بازار مى‌رسند. هدايت چشمش‏ به پسركى خوش‏ سيما مى‌افتد و خيره او را مى‌نگرد. هدايت سرجايش‏ خشكش‏ زده و به فكر فرورفته است. زن به سويش‏ مى‌آيد. هدايت به كنار ديوار رفته و شروع به شاشيدن مى‌كند. در همان حين به آن سوى كوچه نگاه مى‌كند كه نويسنده با در حال وارد شدن به كافه‌اى است. هدايت به شتاب به سويش‏ مى‌دود. كافه‌اى در يكى از كوچه‌هاى پاريس‏ امروزى. هدايت و زن وارد كافه مى‌شوند و به جست‌وجوى نويسنده هستند. نويسنده به گوشه‌ى كافه رفته و زنى را ديدار مى‌كند. صداى آنان شنيده نمى‌شود؛ اما از حركت دست‌ها و صورتشان روشن است كه در حال نزاع و بگومگو هستند. آن دو نزديك‌تر مى‌روند. حالا صداها شنيده مى‌شود. نويسنده: »‌من كوتاه نيامده‌ام؛ تنها نخواسته‌ام اين موضوع را علنى كنم.‌« زن: »‌ترسو! تو خيلى وقت است اين چيزها را ناديده مى‌گيرى. تو مى‌بينى كه قصاب هرروز آدم‌ها را مى‌كشد و به عنوان گوشت به مردم مى‌فروشد.‌ اما تو! آقاى نويسنده خاموش‏ از دريچه‌ى اتاقش‏ نظاره‌گر اين جنايات است و مى‌گويد: ********************* رقص‏ در حين هماغوشى _ رقص‏ در نقاط مختلف و مكان‌هايى كه هدايت و زن گذر كرده‌اند، هم‌چون زيرپل، خيابانى شلوغ در پاريس‏، محل دادگاه، كوچه‌اى كه قصاب‌)‌همان رئيس‏ دادگاه‌( در حال معاقشه با لاشه‌ى گوسفندان است، در برابر اركستر، بالاى ساختمانى چند طبقه، در برابر نويسنده‌ى بوف‌كور در اتاقش‏ و غيره. )‌نوعى رقص‏ كه القاى خواب براى تماشاگر باشد و تماشاگر حس‏ كند كه در اين بخش‏ واقعا" خواب مى‌بيند. اين رقص‏ مى‌تواند متصل كننده‌ى صحنه‌هاى گوناگون باشد.‌( اين رقص‏ دو نفره مى‌تواند در مايه‌ى رقص‏ هندى باشد. آن‌گاه خسته شده هردو نقش‏ برزمين شده، آسمان ابرى و تاريك را مى‌نگرند. توده‌ى انبوه ابرها سراسر آسمان را پوشانده‌اند. به يك باره بارانى سيل‌آسا فرو مى‌بارد. هردو خيس‏ مى‌شوند. در لابلاى گل‌ولاى زمين مى‌غلتند و خندان به هم‌ديگر گل پرتاب مى‌كنند. زن: »‌خسته شده‌اى؟ هدايت: »‌نه!« زن: »پس‏ ‌بخند!« هدايت: »‌بله مى‌خندم.