‌او هم مرا به خاطر همين رفتار ابلهانه‌ى آقا ترك كرد. هرچند خود متهم از اين جدايى تا مدت‌ها رنج مى‌برد؛ اما كار از كار گذشته و دختر رفته بود. پس‏ از آن هم هرگز با دخترى آشنا نشد.‌« سكوت. شاهد گويى خاطره‌اى به ذهنش‏ آمده باشد، ادامه مى‌دهد: »‌در ايران كه بودم به فكر افتادم به خواستگارى دخترى بروم. دخترى از آشنايان خودم. زير فشار خانواده على‌رغم ميلم كه دوست نداشتم پيش‏ از آشنايى با دخترى به خواستگارى‌اش‏ بروم، ترغيب شدم كه شايد بد نباشد براى پايان دادن به وضع تجردم، از كسى خواستگارى كنم؛ اما اين فكر چند روزى بيش‏تر دوام نياورد. چرا؟ روشن است. به محض‏ آن‌كه فكرم را با او در ميان گذاشتم، او مرا به ريش‏خند گرفت و بعد عصبانى شد و گفت: فراموش‏ كن. تو هم مى‌خواهى تن به قضاوقدر بدهى؟ همين فردا بايد براى ريشه‌كن كردن اين فكر پليد در خودت از كاركردن در بانك استعفا بدهى. خيلى ساده من هم به دستورش‏ گردن نهادم و گويى احساس‏ گناه بزرگى كرده باشم، خودم را نيز بى‌كار كردم. من از دادگاه خواهان اشد مجازات براى متهم هستم.‌« هدايت خروشيده با خشم و نفرت از جاى بر مى‌خيزد و مى‌گويد: »‌بايست مى‌كشتمت! همان سال‌ها پيش‏ بايست مى‌كشتمت! قاضى‌ها و داديار و دادستان و متهم و تماشاگران ديده مى‌شوند. همه‌ى داوران، دادياران و دادستانان، را اعضاى خانواده‌ى هدايت، نماينده ى حكومت وقت ايران، يك روحانى اسلامى، نماينده‌گان اقشار سنتى و محافظه‌كار، يك نماينده از حزب چپ‌گرا، بعضى از شخصيت‌هاى داستانى هدايت شامل مى‌شوند. دريچه‌اى در دادگاه وجود دارد كه براى بررسى كارها و اعمال هدايت به شكل تصويرى، افراد از آن گذشته و پاى به محل رويدادها مى‌گذارند. ساعت بدون عقربه در ساختمان ديده مى‌شود. در جريان شهادت دادن اين شخصيت‌ها عليه متهم اركستر سنفونيك موسيقى غلطى را مى‌نوازد كه آزاردهنده است. در يكى از اين محاكمات كه نماينده‌ى روحانى او را متهم به اعمالى خلاف مذهب مى‌نمايد، اعضاى دادگاه دوباره به آنان اجازه مى‌دهند كه از دريچه بگذرند. زن و هدايت وارد اتاقى مى‌شوند كه هدايت نويسنده تنها نشسته و در حال نوشتن يك صحنه‌ى اروتيك داستان خود است. به خصوص‏ از متن بوف‌كور مى‌توان استفاده كرد. همان دم كه اين بخش‏ را مى‌خواند، شروع به جلق زدن مى‌كند. آب منى را در دستمالى مى‌ريزد و آن را در گوشه‌ى رفك اتاق مى‌گذارد. قهقهه‌اى سر داده، مى‌گويد: »‌رَجَاله‌هاى آينده را كشتم، اگرچه نتوانسته‌ام با رََِجاله‌هاى امروزى دربيفتم.« هدايتِِ متهم و زن اين صحنه را مى‌نگرند. آن گاه نويسنده از روزنه‌ى اتاقش‏ به بيرون خيره مى‌شود. دوربين راه به بيرون مى‌برد: قصابى )‌اين مرد همان رئيس‏ دادگاه است‌( ديده مى‌شود كه در حال مغازله با لاشه‌ى گوسفندان است. چنان لاشه‌ى گوسفند را در آغوش‏ گرفته و مى‌فشارد كه گويى محبوب خود را دربر دارد. آن گاه، لاشه‌ى گوسفند به زمين مى‌افتد و قصاب هم خود را روى آن مى‌اندازد و هماغوشى ادامه مى‌يابد. پس‏ از آن لاشه را تكه تكه كرده، به مشتريان مى‌دهد.