هفتاد و سومین نشست سالیانه انجمن جهانی قلم در شهر داکار سنگال از روز 4 تا 11 ژوئیه در شهر داکار پایتخت سنگال برگذار شد. در این نشست که بیش از دویست نویسنده از هفتاد کشور جهان در آن شرکت کرده بودند، پیشرفت و غنای ادبیات جهان بویژه افریقا را تحسین کردند.
نویسندگان در این نشست ناخرسندی و اعتراض خود را نسبت به فشار و محرومیت نویسندگان در کشورهای گوناگون بیان داشتند و خواهان رعایت حقوق و آزادی نوشتن در سراسر جهان شدند. یکی از محورهای اساسی که انجمن قلم جهانی دنبال می کند نویسندگان دربند است. شعار «چه کسی از نویسندگان می ترسد» سالهاست که از سوی این انجمن قاطعانه دنبال می شود. میزگرد «واژه، ارزش های انسانی و جهان» که از سوی نویسندگان افریقایی برپا شده بود یکی از موفق ترین برنامه های این نشست جهانی بود.
«جری گروشا» رئیس انجمن قلم جهان می گوید: «انجمن قلم بدین دلیل نشست خود را در سنگال برگذار کرد که این کشور افریقایی بیشترین تولیدات ادبی در افریقا را داراست و نخستین رئیس جمهورش «لئوپولد سنگور» شاعری شناخته شده برای جهان بود که در عین حال جانشین رئیس انجمن قلم جهانی  نیز بود.»
جووانا آکرمن منشی انجمن قلم در این باره می گوید: در تاریخ هشتاد و شش ساله انجمن برای دومین بار است که نشست سالیانه در افریقا برگذار می شود. ما اینک 15 مرکز فعال در افریقا داریم.»

از سال 2006 انجمن قلم بر آن شد تا ادبیات را به میان مردم مناطق مختلف جهان ببرد. به همین خاطر امسال کارگاههای آموزش ادبی در مناطق روستایی و آموزشگاههای افریقایی برپا شد که نویسندگان برجسته برای دانش آموزان و مردم علاقه مند شیوه های داستان نویسی و بررسی های ادبی را به زبانهای محلی همان منطقه آموزش می دادند.  
کارولین مک کورمیک مدیر ارشد انجمن جهانی قلم در این باره اشاره داشت که این انجمن با همکاری مراکز محلی افریقایی به ادبیات بومی هویت و اهمیت بخشیده تا این ادبیات نقش بیشتری در جایگاه ادبی قاره افریقا برعهده بگیرند.
انجمن جهانی قلم در بیانیه ای که پس از این نشست منتشر کرده به نقض حقوق نویسندگان در کشورهایی مثل ایران، چین و ... اعتراض کرده است. هرچند هیچ نماینده ای از اهل قلم ایران در این نشست شرکت نداشت. امسال برای نخستین بار پس از پذیرش درخواست  انجمن قلم عراق نمایندگان این کشور در نشست شرکت کرده بودند.
یکی از مهمترین بخش های این نشست، برگذاری شب نویسندگان تبتی بود که در زندانهای چین بسر می برند. انجمن جهانی قلم مصرانه خواستار آزادی همه نویسندگان تبتی بازداشتی از زندانهای چین شد. همانگونه که خواهان آزادی نویسندگان و روزنامه نگاران ایرانی دربند شد.
انجمن قلم به سال 1921 بنیاد گذاشته شده است و طی هشتاد و شش سال کارکرد خود 144 مرکز در 101 کشور جهان دارد که تولیدات ادبی را پشتیبانی می کنند. این انجمن غیرسیاسی با پشتیبانی مالی و معنوی یونسکو و سازمان ملل اداره می شود.

قطعنامه در بارهء ایران

کنگرهء پن بین¬المللی (انجمن جهانی قلم) – 2007


همایش نمایندگان پن بین¬المللی در هفتادوسومین کنگرهء جهانی خود در داکار، سنگال، از 4 تا 11 ژوئیهء 2007 (20 – 13 تیر 1386)،
o    با نگرانی شدید از فقدان پیشرفت در شناسایی و تعقیب قانونی عوامل مسئول در شکنجهء و قتل عکاس¬روزنامه¬نگار ایرانی – کانادایی زهرا کاظمی؛ و کوتاهی در اجرای عدالت در بارهء کسانی که در اواخر دههء 1990 دستور قتل¬های زنجیره¬ای نویسندگان و روشنفکران ایرانی را صادر کردند؛
o    با حیرت از محکومیت روزنامه¬نگار آزاد امور اقتصادی علی فرحبخش به اتهام جاسوسی در 26 مارس 2007، که به سه سال زندان محکوم شد؛ و دو سال حکم زندان برای روزنامه¬نگار کرد ایرانی کاوه جوانمرد در 17 مه 2007، نیز تداوم بازداشت روزنامه¬نگاران و فعالان فرهنگی کرد ایرانی عدنان حسن¬پور و محمد صدیق کبودوند و روزنامه¬نگاران و فعالان فرهنگی آذربایجانی ایرانی سعید متین¬پور و عباس لسانی؛ نیز احکام زندان سه سال و دوسال و نیم دادگاه بدوی برای روزنامه¬نگاران کرد ایرانی اجلال قوامی و سعید ساعدی در 9 ژوئن 2007؛
o    با نگرانی از این که سازمان¬های امنیتی در پنج سال گذشته مانع از برگزاری مجمع عمومی کانون نویسندگان ایران و انتخاب هیأت دبیران آن شده¬اند؛
o    با نگرانی عمیق از این که مقامات انتشار صدها کتاب از جمله کتاب¬هایی را که یک یا چندین بار منتشر شده¬اند، ممنوع کرده و این سیاست را برای اعمال فشار بر ناشران مستقل به کار گرفته¬اند؛ برخی از فیلم¬ها را ممنوع کرده و چندین سازمان فرهنگی و هنری را تعطیل کرده¬اند؛
o    به¬علاوه با ابراز نگرانی از این¬که نویسندگان، روزنامه¬نگاران و اشخاص دیگری که برخلاف حق آزادی بیان بازداشت شده¬اند، در حضور قضات شکنجه شده¬اند، هفته¬ها در سلول انفرادی به سر برده¬اند و از حقوق اولیهء قانونی محروم شده¬اند؛

o    با توجه به این¬که ایران دارای بیشترین تعداد روزنامه¬نگاران زندانی در خاورمیانه است، حق آزادی بیان و محاکمهء عادلانهء آنها را نقض می¬کند و غالباً مدت¬های طولانی آنها را در حبس انفرادی و بدون دسترسی به مراقبت پزشکی کافی نگهداری می¬کند؛
o    با تاسف از این که مقامات قضایی تعداد رو به افزایشی از روزنامه¬نگاران را از سفر به کشورهای دیگر منع کرده¬اند؛ و تعداد قابل توجهی از روزنامه¬نگاران را در هنگام بازگشت از دوره¬های آموزشی در خارج به ایران مورد آزار و اذیت قرار داده¬اند؛
o    با ناراحتی از سرکوب دولتی فعالان زن و نویسندگان و روزنامه¬نگاران زن که منجر به بازداشت خودسرانهء ده¬ها نفر شده و حداقل هشت نفر از آنها با اتهاماتی روبرو هستند، از جمله روزنامه¬نگاران و نویسندگان شاخص زن، شادی صدر، محبوبه عباسقلی¬زاده، ژیلا بنی یعقوب و ناهید کشاورز؛ و احکام زندان صادره برای روزنامه¬نگاران نوشین احمدی خراسانی، پروین اردلان، سوسن طهماسبی و فریبا داودی مهاجر؛
o    با در نظر داشتن این که قوهء قضاییه تعدادی از روزنامه¬های مستقل، بیش از 30 هفته¬نامه و نشریات دیگر، غالباً در شهرستانها، و ده¬ها نشریه دانشجویی را در طی سال گذشته تعطیل کرده است؛ ده¬ها روزنامه¬نگار و روشنفکر را احضار و بسیاری از آنها را بر اساس مفاد بازدارندهء قانون مطبوعات و قانون مجازات تحت تعقیب قرار داده است؛
o    با نگرانی از مصوبه¬های دولت در نوامبر 2006 به منظور تسهیل کنترل بر اینترنت در ایران، که از آن پس برای ممانعت از دسترسی به تارنماهای بی¬شمار به کار گرفته شده و در نتیجهء آنها هزاران تارنما سانسور و روزنامه¬نگاران اینترنتی مورد آزار و اذیت شده¬اند و به شرکت¬های خصوصی تأمین¬کنندهء خدمات اینترنتی (آی اس پی) دستور داده شده که یا به کار خود خاتمه دهند یا تحت کنترل دولت قرار بگیرند؛ و نیز سرکوب چندین «وبلاگ¬نویس» ایرانی که مطالب خود را در اینترنت منتشر می¬کنند، از جمله نویسندهء شاخص اینترنتی آرش سیگارچی، که به 14 سال زندان محکوم شد و سپس حبس او در مرحلهء تجدید نظر در فوریه 2005 به 3 سال کاهش یافت؛
o    با محکوم کردن جو خودسانسوری ناشی از سرکوب نظام¬یافتهء کسانی که نظریات انتقادی یا مخالفشان را علیه اعتقادات رسمی سیاسی و مذهبی ابراز می¬کنند؛
o    با ملاحظهء همراه با نگرانی این که نمایشگاه کتاب بین¬المللی تهران از 12 – 1 مارس 2007 تنها به ناشران مورد تایید دولت ایران اجازهء شرکت داد و ناشران بین¬المللی را از ناشران داخلی جدا کرد که در نتیجهء آن امکان یک گفت¬وگوی واقعی فرهنگی بین ناشران ایرانی و خارجی کاهش یافت؛
o    با احساس خطر از این که گروه¬های قومی ایرانی از جمله کردها، آذربایجانی¬ها، عرب¬ها و بلوچ¬ها از تدریس و آموزش به زبان خود منع هستند؛
o    به علاوه با احساس خطر از سرکوب نظام¬یافتهء مخالفت¬های مردمی و روشنفکری در ایران؛
دولت ایران را فرا می¬خواند:
•    تمام زندانیان سیاسی از جمله سیامک پورزند و علی فرحبخش را که به خاطر استفادهء قانونی از حق آزادی بیان، سازمان¬دهی و اجتماع محکوم شده¬اند، و نیز تمام زندانیانی را که در تناقض با مادهء 19 میثاق بین¬المللی حقوق مدنی و سیاسی – که ایران یکی از امضا کنندگان آن است – بازداشت شده¬اند آزاد کند و اتهامات علیه آنها را پس بگیرد؛
•    قانون مطبوعات، قانون مجازات و سانسور بر نشر کتاب را مورد بازبینی قرار دهد با این هدف که تمام مقررات کیفری مانع بیان مسالمت¬آمیز عقیده را ملغا کند؛
•    سازمان¬های قضایی و نیروهای امنیتی را ملزم و مقید به انجام محاکمات مبتنی براستانداردهای بین¬المللی عدالت و الغای شکنجه کند؛ و  کسانی را که دستور کشتن زهرا کاظمی و قربانیان قتل¬های زنجیره¬ای را در اواخر دههء 1990 صادر کردند به دست عدالت بسپارد؛

•    ممنوعیت روزنامه¬ها و نشریات را لغو کند و مصوبه¬هایی را که سانسور اینترنت را در اشکال مختلف مجاز می¬سازند، فسخ کند و جریان آزاد اطلاعات را در اینترنت تضمین نماید؛
•    تحقیق کاملی در مورد زندان¬های سری خود انجام دهد و امکان دسترسی کامل به آنها را برای ناظران بین¬المللی فراهم کند؛

•    اقدامات لازم را به عمل آورد تا نویسندگان و روزنامه¬نگاران بتوانند آزادانه از حق آزادی اجتماع و سازمان¬دهی استفاده کنند؛
•    اقدامات مشخصی برای تضمین کامل و بدون مانع حق آزادی بیان در ایران به عمل آورد.