منوچهر یکتایی

دَم به دَم ِ دوام

چنان نهفته نگاه ام

                              که خوی مرگ بزاید

سر ِ گسسته نظام ام

چنان به ششدر و دردم

                           که بلع ِ ترس شده داند

نه حال ِ خوش      نه طلوع ِ دلخند

به جان و جانب ِ من جا دارد

چنان گسسته نظام ام

                        که طفل ِ زندانی زارد

چه مایه تابع ِ اندوهم

از این که -این - بگویم

                             گذشته معیارم

از آن که - آن - بجویم

                            به پای و دلگرمی ریشم

و شام ِ من که

شب است و 

              روز است و

                             صبح است

سکوت انبار است

و اما چه شوری    تهی تهی    به سوت و کورم

                                          دست انداخته

تلالو لبخندی    در رسم ِ حال ِ رخم

                               پا در کفش ِ اشک کرده

ـ  رنگین رنگین سیاهی -

وجود

         اگر هرزه نیست

بمان

اشاره یی ده

              بفهمانم

نه

می آمیزم از نو با گرفتگی م

خانه ی خوش می سازم بر وقت

اتاق ِ زاویه می سپارم به صبر

هم   نیز در   سایه و سایه و سایه

به زیر و بم ِ نظری  بی سکان

به دلیل ِهیچ لزومی

فارغ از ذوق

نه درست     شک ِ وجود دارم

نه تملق ِ شاکرم گویی را   می پسندم

و نه داغان ِ داغان

                                مُستی رسیده به زجر

یا

جمادی مَست ام

28-12- 2005 برمودا

                20-2- 2006 نیویرک

بر گرفته از کتاب ِ جعبه رنگ