حسن عالی زاده

عهد عتیق، عهد جدید

شاید در اصفهان

یا شهر دیگری مثل همان شهر ِ اصفهان

یک زن

زیباترین زن ِ دنیا

یک سکه بر کف ِ دستم نهاد

                                  که

                                     افتاد

آن سکه

          چرخ زنان

می رفت و از پی ی سکه

در دالانی

طولانی و باریک

می رفتم و دوباره همان زن

شاید

زیباترین زن ِ دنیا

در خلوت شبستانی

با آبی ی طلایی ی تاریک

آن سکه را بر داشت

و باز بر کف ِ دستم گذاشت

                                 که

                                    افتاد

و باز می دویدم

از خلوت شبستان

تا صحن

تا آبی ی طلایی ی روشن

جایی که او، همان زن

آن سکه را

چرخید و باز بر کف ِ دستم نهاد

اما

دیگر نیفتاد

آن سکه ی عتیقه ی بی مثل ِ دلبربا

در اصفهان

بیدار می شوم

آن سکه بر کف ِ دستم

من یک گدای پستم

یک کور ِ منحنی

در شهر ِ شهرها -

شهر ِ هزار آینه و یک پرنده ی آبی -

این جا جوار مسجد لطف الله

در حسرت ِ تجلی ی بانوی ما

به نقل از کتاب روزنامه ی تبعید