رضا زاهد

در این جستجو آب خواهم شد

از شب که او جزیره ی دریاش بود

جز خنده های پرشکن ِ غرقاب

و جز جبال خطرناک آب

پیدا نبود

با اینهمه

از دولت بی نظیر تو یافتم

هرچه یافتم ای شب های بیداری

بجای موج و تالاب

بجای آب

خود را شکافتم

-

در آسمان، نظری با ما داشت

که زُُهره واپس می رفت

زی نیّرات که راه می بریدم

از خود می پرسیدم

مسافر مظلوما

چه طرفی از این تماشای بی حضور می بندی

بمان تا عبور کند زمان ِ جهانی

که در آن جهان ِ بی زمان

تو تنها می شوی

به ریش دنیا می خندی

-

در شب که او جزیره ی دریاش بود

در طول و عرض خود مبالغه می کردیم

بال ِ بلند آوازش

بر موجهای مجنون ما می خشکید

از من می پرسید

ای نوح بی کشتی

درین دریای نابودی

دنبال چه می گشتی

به نقل از گاهنامه ی این شماره با تاخیر