علی مراد فدائی نیا

شخص ِگل

فرید ِ ارغوان

یک شب که از کتابخانه می آمدم، توی باغ ِ جلو ِ کتابخانه صدایی شنیدم مثل ِ گریه ی کودکی، حوالی ِ بته ی بغل ِ سپیدار ِ پارسالی کاشته شده. توی تاریکی ِ بته امکان دیدن نبود و چیزی هم تکان نمی خورد. ناچار به شعله ی کبریت پناه بردم. فایده نداشت. از کیفم، دفترم را در آوردم و برگ ِ سفیدی را کندم و قیفش کردم و گیراندمش با شعله ی کبریتم. تمام این مدت صدای هقهق قطع نشد. خوب که شعله را به بته نزدیک کردم، شاخه گلی دیدم ارغوان، جنس ِ همان ارغوانی که چون سلامی در ِ باغ ایستاده، برای هر که هوای باغ دارد، کتابخانه. صدا اما، حالا، به خنده ی ریز ِ کودکی می ماند نه به هقهق. پنداری ارغوان، ترس ِ تاریکی، به گریه اش انداخته و نور ِ این قیفکاغذ به شوق. این سو آن سوش خالی بود و صدای ریزریز ِ خنده را، سواری ها که اتفاقی از این جاده ی خلوت می گذشتند، انسانی می کرد. تا سوختن ِ دستم صدا ادامه داشت و کاغذ را که انداختم از دستم، سوخت صدا.

برگرفته از مجموعه ی چهره ها