Narangestan Publishing - نشر نارنجستان

صفحه اول

تازه های کتاب و ...

نقد کتاب

شعر امروز

کتابفروشی

کتاب

گیاهخواری

تغذیه وتندرستی

محیط زیست

خبرنامه نارنجستان

برای اطلاع از تازه ترینهای نارنجستان و دریافت کوپنهای تخفیف, مشترک خبرنامه ما شوید.

جدیدترین مطالب

We Are

Show Cart

Your Cart is currently empty.

List All Products

صفحه اول

نقد کتاب

حکیم سنایی غزنوی

Tel: 310.477.1757

کلیات میرزاده عشقی - مجموعه کامل

Our Price: $16.00
Add to Cart

مراسم به نمایش درآوردن یک دیکتاتور

Compare at: ~~$10.00~~
Our Price: $9.00
You Save: 10.00%
Add to Cart

بوف کور

Compare at: ~~$12.00~~
Our Price: $11.40
You Save: 5.00%
Add to Cart

بچه های نیمه شب

Compare at: ~~$18.00~~
Our Price: $16.20
You Save: 10.00%
Add to Cart

نامه شاهپور و آهوانش

Compare at: ~~$14.00~~
Our Price: $12.60
You Save: 10.00%
Add to Cart

درباره نارنجستان

نارنجستان سایت رسمی نشریه، نشر و کتابفروشی ‏نارنجستان می باشد.

بهمن سقایی: مدیر سایت و ویراستار مطالب
امیل دارمو: مسئول فنی و طراحی سایت

به نشانی زیر با ما تماس بگیرید

Narangestan

10920 Wilshire Blvd

# 150-9112

Los Angeles,

CA 90024

Tel: 310 4771757

برای همکاری با نشریه و یا مشاوره در زمینه نشر ‏کتاب با ما تماس بگیرید. ‏
پاسخگویی به پرسش ها در این زمینه جزو وظایف ‏ماست.‏

تازه ترینها

میم - خوابنامه مارهای ایرانی

همه سپیده دمان جهان

سلسله احیاگران - مجموعه سخنرانی ها

تقویم نارنجستان

July 2008

M	T	W	T	F	S	S
30	1	2	3	4	5	6
7	8	9	10	11	12	13
14	15	16	17	18	19	20
21	22	23	24	25	26	27
28	29	30	31	1	2	3

No Latest Events

حکیم سنایی غزنوی

| چاپ |

پست الكترونيكي

نارنجستان

حکیم ابوالمجد مجدود‌بن آدم سنایی غزنوی، و نیز حکیم سنایی از بزرگ‌ترین شاعران زبان پارسی در سدۀ ششم هجری‌ست. او در سال (۴۷۳ هجری قمری) در شهر غزنه (واقع در افغانستان امروزی) دیده به‌جهان گشود، و در سال (۵۴۵ هجری قمری) در همان شهر چشم از جهان فروبست. نصایح و اندرز‌های حکیم سنایی دلاویز و پر‌تنوّع، شعرش روان و پر‌شور و خوش بیان، و خود او، در زمرۀ پایه‌گذاران نخستین ادبیات منظوم عرفانی در زبان فارسی به‌شمار‌آمده است (صفحۀ ۴۲، حافظ‌نامه، شرح الفاظ، اعلام، مفاهیم کلیدی و ابیات دشوار حافظ.) او در مثنوی، غزل و قصیده توانائی خود را بوضوح نشان داده است. سنائی دیوان مسعود سعد سلمان را، هنگامی که مسعود در اسارت بود، برای او تدوین کرد و با اهتمام سنایی، دیوان مسعود سعد همان زمان ثبت و پراکنده شد و این نیز از بزرگواری سنایی حکایت می‌کند. مولانای بلخی‌، عطار نیشابوری و سنایی غزنوی را به منزلۀ روح و چشم خود میدانست

حکیم ابوالمجد مجدود‌بن آدم سنایی غزنوی، و نیز حکیم سنایی از بزرگ‌ترین شاعران زبان پارسی در سدۀ ششم هجری‌ست. او در سال (۴۷۳ هجری قمری) در شهر غزنه (واقع در افغانستان امروزی) دیده به‌جهان گشود، و در سال (۵۴۵ هجری قمری) در همان شهر چشم از جهان فروبست. نصایح و اندرز‌های حکیم سنایی دلاویز و پر‌تنوّع، شعرش روان و پر‌شور و خوش بیان، و خود او، در زمرۀ پایه‌گذاران نخستین ادبیات منظوم عرفانی در زبان فارسی به‌شمار‌آمده است (صفحۀ ۴۲، حافظ‌نامه، شرح الفاظ، اعلام، مفاهیم کلیدی و ابیات دشوار حافظ.) او در مثنوی، غزل و قصیده مسعود سعد سلمان را، هنگامی که مسعود در اسارت بود، برای او تدوین کرد و با اهتمام سنایی، دیوان مسعود سعد همان زمان ثبت و پراکنده شد و این نیز از بزرگواری سنایی حکایت می‌کند. مولانای بلخی‌، عطار نیشابوری و سنایی غزنوی را به منزلۀ روح و چشم خود می‌دانست‌: توانائی خود را بوضوح نشان داده است. سنائی دیوان

عطار، روح بود و سنایی دو چشم او

ما از پی سنایی و عطار آمدیم

عشقست مرا بهینه‌تر کیش بتا               نوشست مرا ز عشق تو نیش بتا
من می‌باشم ز عشق تو ریش بتا               نه پای تو گیرم نه سر خویش بتا

***
در دست منت همیشه دامن بادا               و آنجا که ترا پای سر من بادا
برگم نبود که کس ترا دارد دوست               ای دوست همه جهانت دشمن بادا

***
عشقا تو در آتش نهادی ما را               درهای بلا همه گشادی ما را
صبرا به تو در گریختم تا چکنی               تو نیز به دست هجر دادی ما را

***
آنی که قرار با تو باشد ما را               مجلس چو بهار با تو باشد ما را
هر چند بسی به گرد سر برگردم               آخر سر و کار با تو باشد ما را

***
ای کبک شکار نیست جز باز ترا               بر اوج فلک باشد پرواز ترا
زان می‌نتوان شناختن راز ترا               در پرده کسی نیست هم آواز ترا

***
هر چند بسوختی به هر باب مرا               چون می‌ندهد آب تو پایاب مرا
زین بیش مکن به خیره در تاب مرا               دریافت مرا غم تو، دریاب مرا

***
چون دوست نمود راه طامات مرا               از ره نبرد رنگ عبادات مرا
چون سجده همی نماید آفات مرا               محراب ترا باد و خرابات مرا

***
در منزل وصل توشه‌ای نیست مرا               وز خرمن عشق خوشه‌ای نیست مرا
گر بگریزم ز صحبت نااهلان               کمتر باشد که گوشه‌ای نیست مرا

***
در دل ز طرب شکفته باغیست مرا               بر جان ز عدم نهاده داغیست مرا
خالی ز خیالها دماغیست مرا               از هستی و نیستی فراغیست مرا

***
اندوه تو دلشاد کند مرجان را               کفر تو دهد بار کمی ایمان را
دل راحت وصل تو مبیناد دمی               با درد تو گر طلب کند درمان را

***
کی باشد که ز طلعت دون شما               ما رسته و رسته ریش‌ملعون شما
ما نیز بگردیم و نباید گشتن               چون ... خری گرد در ... شما

***
گردی نبرد ز بوسه از افسر ما               گر بوسه به نام خود زنی بر سر ما
تازان خودی مگرد گرد در ما               یا چاکر خویش باش یا چاکر ما

***
در دل کردی قصد بداندیشی ما               ظاهر کردی عیب کمابیشی ما
ای جسته به اختیار خود خویشی ما               بگرفت ملالتت ز درویشی ما

***
زان سوزد چشم تو زان ریزد آب               کاندر ابروت خفته بد مست و خراب
ابروی تو محراب و بسوزد به عذاب               هر مست که او بخسبد اندر محراب

***
تا در چشمم نشسته بودی در تاب               پیوسته همی بریختی در خوشاب
و اکنون که برون شدن به رستم ز عذاب               چون دیده ز خس برست کم ریزد آب

***
با دل گفتم: چگونه‌ای، داد جواب               من بر سر آتش و تو سر بر سر آب
ناخورده ز وصل دوست یک جام شراب               افتاده چنین که بینیم مست و خراب

***
گفتی که کیت بینم ای در خوشاب               دریاب مرا و خویشتن را دریاب
کایام چنان بود که شبها گذرد               کز دور خیال هم نبینیم به خواب

***
آنکس که ز عابدی در ایام شراب               نشنید کس از زبان او نام شراب
از عشق چنان بماند در دام شراب               کز محبره فرمود کنون جام شراب

***
روزاز دورخت بروشنی ماند عجب               آن مقنعه‌ی چو شب نگویی چه سبب
گویی که به ما همی نمایی ز طرب               کاینک سر روز ما همی گردد شب

***
ای مجلس تو چو بخت نیک اصل طرب               وین در سخنهات چو روز اندر شب
خورشید سما را چو ز چرخست نسب               خورشید زمینی و چو چرخی چه عجب

***
لبهات می ست و می بود اصل طرب               چندان ترشی درو نگویی چه سبب
تو از نمک آنچنان ترش داری لب               گر می ز نمک ترش شود نیست عجب

***
نیلوفر و لاله هر دو بی‌هیچ سبب               این پوشد نیل و آن به خون شوید لب
می‌شویم و می‌پوشم ای نوشین لب               در هجر تو رخ به خوان و از نیل سلب

***
تا بشنیدم که گرمی از آتش تب               گرمی سوی دل بردم و سردی سوی لب
مرگست ندیمم از فراقت همه شب               تب با تو و مرگ با من این هست عجب

***
از روی تو و زلف تو روز آمد و شب               ای روز و شب تو روز و شب کرده عجب
تا عشق مرا روز و شبت هست سبب               چون روز و شبت کنم شب و روز طلب

***
تا دیده‌ام آن سیب خوش دوست فریب               کو بر لب نوشین تو می‌زد آسیب
اندیشه‌ی آن خود از دلم برد شکیب               تا از چه گرفت جای شفتالو سیب

***
بی‌خوابی شب جان مرا گر چه بکاست               جر بیداری ز روی انصاف خطاست
باشد که خیال او شبی رنجه شود               عذر قدمش به سالها نتوان خواست

***
ای جان عزیز تن بباید پرداخت               گر با غم عشق و عاشقی خواهی ساخت
اندر دل کن ز عشق خواری و نواخت               با روی نکو چو عاشقی خواهی باخت

***
آن موی که سوز عاشقان می‌انگیخت               کز یک شکنش هزار دلداده گریخت
آخر اثر زمانه رنگی آمیخت               تا در کفش از موی سیه پاک بریخت

***
در دوستی ای صنم چو دادم دادت               بر من ز چه روی دشمنی افتادت
دشمن خوانی مرا و خوانم بادت               ای دوست چو من هزار دشمن بادت

***
ای مانده زمان بنده اندر یادت               دادست ملک ز آفرینش دادت
تو عید منی به عید بینم شادت               ای عید رهی عید مبارک بادت

***
ای کرده فلک به خون من نامزدت               دیدار نکو داده و برده خردت
ز اقبال قبول تو و ز ادبار ردت               من خود رستم وای تو و خوی بدت

***
صدبار به بوسه آزمودم پارت               بس بوسه دریغ یافتم هر بارت
گفتم که کنون کشید خواهم بارت               با این همه هم به کار ناید کارت

***
ای خواجه محمد ای محامد سیرت               ای در خور تاج هر دو هم نام و سرت
پیدا به شما دو تن سه اصل فطرت               ز آن روی سخا از تو و علم از پدرت

***
زین پس هر چون که داردم دوست رواست               گفتار بیفتاد و خصومت برخاست
آزادی و عشق چون همی باید راست               بنده شدم و نهادم از یک سو خواست

***
خورشید به زیر دام معشوقه‌ی ماست               مه با همه حسن نام معشوقه‌ی ماست
امروز جهان به کام معشوقه‌ی ماست               عالم همه بانگ و نام معشوقه‌ی ماست

***
بیرون جهان همه درون دل ماست               این هر دو سرا، یگان یگان منزل ماست
زحمت همه در نهاد آب و گل ماست               پیش از دل و گل چه بود آن منزل ماست

***
روز از طلبت پرده‌ی بیکاری ماست               شبها ز غمت حجره‌ی بیداری ماست
هجران تو پیرایه‌ی غمخواری ماست               سودای تو سرمایه‌ی هشیاری ماست

***
هر باطل را که رهگذر بر گل ماست               تو پنداری که منزلش در دل ماست
آنجا که نهاد قبله‌ی مقبل ماست               درد ازل و عشق ابد حاصل ماست

***
هجرت به دلم چو آتشی در پیوست               آب چشمم قوت او را بشکست
چون خواستم از یاد غمت گشتن مست               بگرفت مرا خاک سر کوی تو دست

***
دستی که حمایل تو بودی پیوست               پایی که مرا نزد تو آوردی مست
زان دست بجز بند ندارم بر پای               زان پای بجز باد ندارم در دست

***
تا زلف بتم به بند زنجیر منست               سرگشته همی روم نه هشیار و نه مست
گویم بگرم زلف ترا هر چون هست               نه طاقت دل یابم و نه قوت دست

***
خواهم که به اندیشه و یارای درست               خود را به در اندازم ازین واقعه چست
کز مذهب این قوم ملالم بگرفت               هر یک زده دست عجز در شاخی سست

***
گفتم پس از آنهمه طلبهای درست               پاداش همان یکشبه وصل آمد چست
برگشت به خنده گفت ای عاشق سست               زان یکشبه را هنوز باقی بر تست

***
مستست بتا چشم تو و تیر به دست               بس کس که به تیر چشم مست تو بخست
گر پوشد عارضت زره عذرش هست               از تیر بترسد همه کس خاصه ز مست

***
ای مه تویی از چهار گوهر شده هست               زینست که در چهار جایی پیوست
در چشم آبی و آتشی اندر دل               بر سر خاکی و بادی اندر کف دست

***
چون من به خودی نیامدم روز نخست               گر غم خورم از بهر شدن ناید چست
هر چند رهی اسیر در قبضه‌ی توست               زین آمد و شد رضای تو باید جست

***
ای چون گل و مل در به در و دست به دست               هر جا ز تو خرمی و هر کس ز تو مست
آنرا که شبی با تو بود خاست و نشست               جز خار و خمار از تو چه برداند بست

***
ای نیست شده ذات تو در پرده‌ی هست               ای صومعه ویران کن و زنار پرست
مردانه کنون چو عاشقان می در دست               گرد در کفر گرد و گرد سر مست

***
لشکرگه عشق عارض خرم تست               زنجیر بلا زلف خم اندر خم تست
آسایش صدهزار جان یک دم تست               ای شادی آن دل که در آن دل غم تست

***
گیرم که چو گل همه نکویی با تست               چون بلبل راه خوبگویی با تست
چون آینه خوی عیب جویی با تست               چه سود که شیمت دورویی با تست

***
محراب جهان جمال رخساره‌ی تست               سلطان فلک اسیر و بیچاره‌ی تست
شور و شر و شرک و زهد و توحید و یقین               در گوشه‌ی چشمهای خونخواره‌ی تست

***
امروز ببر زانچه ترا پیوندست               کانها همه بر جان تو فردا بندست
سودی طلب از عمر که سرمایه‌ی عمر               روزی چندست و کس نداند چندست

***
بر من فلک ار دست جفا گستردست               شاید که بسی وفا و خوبی کردست
امروز به محنتم از آن از سر و دست               تا درد همان خورد که صافی خوردست

***
تا جان مرا باده‌ی مهرت سودست               جان و دلم از رنج غمت ناسودست
گر باده به گوهر اصل شادی بودست               پس چونکه ز باده‌ی تو رنج افزودست

***
در دام تو هر کس که گرفتارترست               در چشم تو ای جان جهان خوارترست
وان دل که ترا به جان خریدار ترست               ای دوست به اتفاق غمخوار ترست