کتابی
در سال 1993 بنام «صدمه دیده از آتش در مورد بیماری افسردگی روان شیدا و
تندمزاجی در هنرمند» منتشر شد. در این کتاب روانشناسی«گی ردفیلد جی مپس»
نشان داد که بیماری افسردگی روان شیدایی سرچشمه بسیاری از بهترین اشعار
سروده شده از سده هیجدهم تا سده بیستم بوده است. در این سال یک فرضیه
تکمیلی در کتابی تحت عنوان «بیماری نیمه شب اشتیاق برای نوشتن» و «بلوکه
شدن نویسنده و ذهن خلاق» اثر آلیس دبلیو فلاهرتی که در مدرسه پزشکی
هاروارد عصب شناسی درس می دهد به ما ارائه شد. فلاهرتی همانند جی س فکر می
کرد که اختلال در احوالات و خلق و خوی نویسنده ممکن است منبع تشعشعات فکری
و خیالپردازی ادیبانه را در وی روشن نماید. فلاهرتی نیز همچون جی میس از
اختلال در احوالات و خلق و خوی اش رنج برده و احساس می کند که موفقیت وی
در نویسندگی به خاطر حالتهای خودشیدایی وی می باشد اما او از این هم فراتر
می رود و نهایتاً بر این گمان قرار میگیردکه قسمتهایی از مغز مسئول خلاقیت
ادبی و تفسیر آن هستند.
