Narangestan Publishing - نشر نارنجستان - چرا نویسندگان از نوشتن دست می کشند؟

صفحه اول

تازه های کتاب و ...

نقد کتاب

شعر امروز

کتابفروشی

کتاب

گیاهخواری

تغذیه وتندرستی

محیط زیست

خبرنامه نارنجستان

برای اطلاع از تازه ترینهای نارنجستان و دریافت کوپنهای تخفیف, مشترک خبرنامه ما شوید.

جدیدترین مطالب

We Are

Show Cart

Your Cart is currently empty.

List All Products

صفحه اول

نقد کتاب

چرا نویسندگان از نوشتن دست می کشند؟

Tel: 310.477.1757

دوران سپری نشده

Compare at: ~~$10.00~~
Our Price: $9.50
You Save: 5.00%
Add to Cart

کلیات میرزاده عشقی - مجموعه کامل

Our Price: $16.00
Add to Cart

بوف کور - گویا

Compare at: ~~$26.00~~
Our Price: $23.40
You Save: 10.00%
Add to Cart

سگ ولگرد و داستانهای دیگر - گویا

Our Price: $23.00
Add to Cart

انجل لیدیز

Our Price: $8.00
Add to Cart

درباره نارنجستان

نارنجستان سایت رسمی نشریه، نشر و کتابفروشی ‏نارنجستان می باشد.

بهمن سقایی: مدیر سایت و ویراستار مطالب
امیل دارمو: مسئول فنی و طراحی سایت

به نشانی زیر با ما تماس بگیرید

Narangestan

10920 Wilshire Blvd

# 150-9112

Los Angeles,

CA 90024

Tel: 310 4771757

برای همکاری با نشریه و یا مشاوره در زمینه نشر ‏کتاب با ما تماس بگیرید. ‏
پاسخگویی به پرسش ها در این زمینه جزو وظایف ‏ماست.‏

تازه ترینها

میم - خوابنامه مارهای ایرانی

همه سپیده دمان جهان

سلسله احیاگران - مجموعه سخنرانی ها

تقویم نارنجستان

October 2008

M	T	W	T	F	S	S
29	30	1	2	3	4	5
6	7	8	9	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29	30	31	1	2

No Latest Events

چرا نویسندگان از نوشتن دست می کشند؟

| چاپ |

پست الكترونيكي

ترجمه: فواد ابراهیمی فر

فهرست
چرا نویسندگان از نوشتن دست می کشند؟
صفحه 2
صفحه 3
صفحه 4
صفحه 5

صفحه 2 از 5

برای سالها، ترولپ هرروز شرح حال خویش را گزارش می کرد. او در تاریکی در ساعت 30/5 صبح از خواب بر می خاست و تا ساعت 30/8 در حالی که ساعتش را در مقابلش داشت به نوشتن می پرداخت. او از خود انتظار داشت که در هر ربع ساعت دویست و پنجاه کلمه بنویسد و اگر یک داستان بلند را قبل از ساعت 30/8 تمام می کرد، یک ورق تازه بیرون می کشید و داستان بعدی را شروع می کرد و متعاقب این جلسه نگارش کار روزانه اش در بخش خدمات پستی بود و آن هم با ساعات کاری بسیار زیاد. افزون بر این، او می گفت که همیشه حداقل هفته ای دوبار به شکار می رود و در تحت این برنامه روزانه، او چهل و نه داستان بلند را در ظرف سی و پنج سال بوجود آورده است. چنین موفقیت خوبی که وی بدست آورد باعث گردید که سایر نویسندگان متد و روش وی را مورد تقلید قرار دهند. بگذار آثار نویسندگان برای آنها مثل کار ساده ای باشد که یک کارگر ساده از آن برخوردار است و در آن صورت هیچ کوششی و تلاش بسیار زیادی مورد نیاز نخواهد بود. او هنگام نویسندگی به کراوات نیاز دارد، نه یک حوله مرطوب که با آن پیشانی اش را از عرق بزداید و نه این که سی ساعت بدون حرکت پشت میزش بنشیند، آن گونه که دیگران بدین صورت می نشینند. بله این خودشانند که می گویند به این نحو نشسته اند. اگر این توصیه در سال 1850 داده شده بود ممکن بود با امتنان پذیرفته شود. اما شرح حال ترولپ که به قلم خودش در سال 1883 یعنی یکسال پس از مرگش منتشر شد تا آن زمان عقاید رمانتیک و شاعرانه در زمینه نگارش به تدریج به میان مردم عادی راه یافته بود.
بسیاری از خوانندگان در آن هنگام عقیده داشتند که ادبیات توسط افرادی بوجود می آید که غمگین اند. و با آن افکار ظریف و دقیق که دارند هرگز به شکار نمی روند و توصیه های ترولپ برای این مخاطبین چنان می نمود که خود مدرکی آشکارا از پوچی و بی مایگی است. بر اساس نظری که مایکل سادلیر در مقدمه ای در مورد خودزندگی نامه نویسی ترولپ در دوره کلاسیک های جهانی آکسفورد نوشت نام نیک وی برای یک ربع قرن از میان برداشته شده از ترولپ بعداً اعاده حیثیت شد؛ اما هنوز یک پیشداوری و تعصب بر ضد نویسندگان با آثار فراوان وجود دارد. جویس کارول اوتس که سی و هشت داستان بلند و مجموعه داستای و 9 کتاب شعر و 12 مجموعه مقالات منتشر کرده و به طور مدام و تمام وقت در پرینستون مشغول تدریس بوده است مجبور شده پرسشهای گستاخانه ای را درباره نرخ حجم آثارش پاسخ گوید. مثلاً یک پرسشگر از او پرسیده بود: آیا یک عاملی جالب در همه فعالیت های شما وجود دارد؟
در ایالات متحده عنصر پر رونق برای عامل بازدارنده در هنر احتمالاً پس از یک دوره زمانی پس از جنگ جهانی دوم بود که ظهور دو نیرو را در خود مشاهده کرد.
یکی از آنها افزایش ناگهانی اعتبار روانکاوان و دومی موج عظیم فرازجویی در بخش هنرمندان امریکایی بود. گفتگوی فراوانی در مورد داستانهای بلند امریکایی و زدن توپ به خارج از زمین بازی بود و بعضی از این امیدها تحقق یافت. دهه پنجاه یک دهه هیجان انگیزی در ادبیات امریکا بود. نورمن میلر، ساول بیلو، رالف الیسون، یوگن انیل، تنسی ویلیامز. اما هنگامی که مانع پدیدار شد همه نگران شدند. دکترها فراخوانده شدند و تعداد بسیار زیادی از نویسندگان در آن دوران به نزد روانکاوان رفتند و شروع به نوشتن درباره ارتباط هنر و روان رنجوری کردند. ادموند ویلسون در کتاب «زخم و کمان» بار دیگر روش نابغه و دیوانه را به کار برد.
پس از بحث بر روی آسیب روانی که دیکنز، کپیلینگ و سایرین در کودکی به آن مبتلا شدند، ویلسون به این نتیجه رسید که نبوغ و بیماری مانند قدرت و قطع اندام به طور جدایی ناپذیری به یکدیگر گره خورده اند.
در سال 1945 این نظر را در کتابش تحت عنوان «فروپاشی» دوباره مطرح نمود. این کتاب مجموعه ای از آثار تازه تر دوستش «اسکات فیتزجرالد» بود که در 23 سالگی به شهرت رسیده و در چهل سالگی مغروق و پریشان حال شده در چهل وچهار سالگی به پایان زندگی اش رسید.

<<صفحه قبلي - صفحه بعدي>>