کلریج در سال 1804 زمانی که سی و دو ساله بود در یادداشتهای خود نوشت: دیروز تولدم بود؛ بنابراین یک سال کامل را سپری کرده ام بی آن که تقریباً حتا از یک ماه آن بهره ای گرفته باشم. من هیچ کاری انجام نداده ام. و این چقدر مایه اندوه و شرمندگی است.
این موضوع حقیقت داشت؛ زیرا او به خاطر اشعاری در یادها مانده است که بیشترشان در میانه دوران یست تا سی سالگی وی نگاشته شده اند. بعد از این دوران هر طرح بلند پروازانه ای که به او الهام می شد، عامل تزیینی و نامعین و غیرقابل توصیف می نامید و اوقات بسیار زیادی از باقیمانده عمر خود را به خاطر اعتیاد به تریاک هدر داد.
او چگونه توانست به چنین عملی دست بزند؟ او چرا به خود نیامد؟ دوستی از او همین را پرسید، او پاسخ داد شما به من فرمان می دهید که خود را بیابم؟ شما به مردی که هردو دستش فلج است فرمان می دهید آنها را تند و تیز بهم بمالد چرا که این عمل او را معالجه خواهد کرد و او جواب خواهد داد: هیهات که بیماری من آن است که نمی توانم دستهایم را تکان بدهم.
مورد کلریج اولین مورد شناخته شده از چیزی است که ما آن را «بلوکه شدن نویسنده» می نامیم. بعضی مواقع بلوکه شدن به معنای انسداد کامل است که در این حالت که نویسنده نوشتن را رها می کند و یا از عرضه هرچیزی که به نظر او ارزش انتشار یافتن را دارد دست بر می دارد و بلوکه شدن در موارد دیگر آن است که وی از نوشتن آنچه را که می خواهد بنویسد منصرف می شود. او ممکن است به سادگی در نوعی دیگر از نوشتن موفق گردد؛ امادیگر آن را بعنوان رسالت خویش تلقی نمی کند. کالریج بیشمار کارهای روزنامه نگارانه و نقدهای ادبی در آخرهای عمرش عرضه داشت؛ اما با این همه، او خود را معلول می دانست؛ برای همین هم شعر جدی نمی سرود.