دیری ست که

در گستره یِِ «دیگر»شدنِِ مخلوقاتی دوپا،

از فرازایِِ دود

خزندگانی، از ژرفایِِ اندوه

یا چارپایانی، از آتش

شناگرانی، از آب

و یا پرندگانی مگر، از باد

دو کهکشانِِ شعله ور، از نور و شور

در تراکمِِ بی روزنه یِِ این همه غوغا

پنج کالبد ِ تیرگیِ را،

میخکوب می کنند، به دیوارِ شامگاه.

می اندیشم

که درکِ مهری باید، تا بنِِ استخوان

باوری، بر پهنایِِ پی

یا اندیشه یِ جانی، در درازایِِ رگ

شکیبا تخیلی شاید، در نازکایِِ گوشت

و یا پر تدبیر پندی ، بر ستبرِِ پوست

تا پدرانِِ راستی را،

مگر پندارِِ روشنی

بری از این سفینه هایِِ گمشدگی

که ارواحی خبیث

به این سوی و آن سوی می کشانندش.

باز می پندارم

لختی آسایش شاید

مسافرانِِ خسته ی خواب آلود را

آنسویِِ این امواج ناآرام،

یا دیگرزایشی باید

شبروانی نوین و عادل را

آنسویِِ این ساحتِ زندگی

تا مگر ای روشنی،

بازت یابیم.