سحر يا شب، غروب. ميم با ياد نمى آورد كه نيمشب خسرو مى آيد، برزو مى آيد با آنسيم. يك پچ و پچ طولانى با آهمت. بعد بيدارى البرز البرز. بعد بيدارى مادر قشنگ كه خواب گربه دارد. ميم با ياد نمى آورد كه مادر قشنگ هرچه گوش‏ مى شود هيچ نمى فهمد. فهميدن يك زن _ فرق نمى كند كدام _ يعنى فهميدن عالم. براى همين هم پچ و پچ  آمد توى  عالم (عجب). ميم رفت و آمد ها را با ياد نمى آورد. ميم نيمشب را كه پندارى روز است با بايد نمى آورد. با ياد نمى آورد كه البرز البرز با برزو و خسرو سوار بر مى گردند. ميم نمى شنود و نمى بيند كه آهمت و ويس‏ و مادر قشنگ سحر نشده هنوز، آماده ى كوچ مى شوند. ميم صداى پاها را مى شنود اما با ياد نمى آورد. پندارى مادر بزرگ دارد براى ميم داستان مى گويد كه بخوابد. پندارى ميم خواب داستان هاى مادر بزرگ را مى بيند، به همين نزديكى و با همين دورى. داستان بعض‏ وقت ها كه خواب نمى آورد، بيدار نگه مى داشت. اما اين بار خواب روى خواب. براى ميم آرامش‏ است حالا. روزهاى درد را انگار پشت سر گذاشته. حتى دندان قروچه نمى كند. حالا، خواب از اين پهلو به آن پهلو _ حالا كه كوچك وكلان همه بيدار مى شوند، بى موقع _ حتى نيست. روى غضروف است ميم كه سر گذاشته، شانه گذاشته. بى كه نگاه كند اين زبان سياه نيست به اين طولانى، كه مى ترساند. اين گيسوى كوكب است كه خطى تاريك روى صورت ميم كشيده براى شفا. گرم تن جوان باكره، فقط براى رشد، براى تبرك در خواب حتى، خواب كوچ، سحرى.