در تقابل آيين رقص‏ هندی و يوربا، گستره‌ی جهان مسيحی_يهودی همواره در پذيرش‏ رقص‏ چونان آيينی دينی در بدبينی و شک زيسته بود که زاييده‌ی نگاه آنان درباره‌ی موقعيت بدن، به مثابه‌ی زندان روح، و در باره‌ی بدنی بوده که می‌رقصيده. عبرانيان باستان در همسايگی اقوامی بوده‌اند که به قول »لوييس‏ بکمن«: »رقص‏ همچون معنای تاثير پديداری قدرت‌ها و برقراری ارتباط با اقوام رقصنده بوده است.« عبرانيان اين مفهوم از رقص‏ را پذيرفتند؛ اما همزمان راه دوری گزيدن و خودداری از اجرای رقص‏های همسايگان را دنبال کردند. اين ترديد به رقص‏ چونان آيينی دينی تا دوره‌ی اوليه‌ی مسيحيت ادامه يافت. اين مسيحيان نخستين بودند که سنت‌ها و آيين‌های يونانی و رومی را با فرهنگ رقص‏ ديگر اقوام همجوار درهم آميختند. نتيجه اين بود که بحث و کشمکشی درونی ميان هواخواهان و مخالفان آيين دينی رقص‏ در مسيحيت درگرفت. اما مخالفان دست بالا را داشتند. آنان به اين واقعيت اسطوره‌ای يهودی اشاره می‌کردند که موسی پس‏ از دريافت فرمان‌های دهگانه از يهوه در کوه سينا بسوی مردم آمد، اما آنان سرگرم پايکوبی، رقص‏ و آواز _نشانه‌ی آشکار کفر و نادانی_ بوده خدا را فراموش‏ کرده بودند. آنچه برای ما بازمانده، اين است که زمانی دور، رقص‏ برای اين قوم نيز معنايی ارزشمند داشته، شايد هم اين باور را يهوديان اسير در آشور و ساکن در ايران از اين اقوام گرفته باشند. تلمود می‌گويد: »فرشتگان در آسمان می‌رقصند.« از ميان قوانين دينی يهود چنين بر می‌آيد که رقص‏ در آيين زناشويی پديده‌ای نيک بشمار می‌آمده است. يهوديان بايد به هنگام زناشويی پايکوبی و رقص‏ کنند. تاريخ به ما می‌ گويد آموزگاران رقص‏ که قانون‌های بسيار ويژه‌ای در اجرای رقص‏ فردی دوره‌ی رنساس‏ داشته‌اند، همه يهودی بوده‌اند؛ اما آنان همچنان در انکار باور به رقص‏ چونان نيايش‏ به درگاه خداوند باقی ماندند و آيين نيايشی رقص‏ را ويژه کافران و بی‌دينان ‌دانستند.

____________________

واژه‌ی رقص‏: در زبان فارسی ايرانی واژه‌ی رقص‏ جايگزين »وشتن« شده، برای همين در اين مقاله اين کلمه بجای مصدر »وشتن« و ترکيبات فعلی »وشتيدن« از واژه رقص‏ که مرسوم و عمومی در زبان فارسی‌ست استفاده شده