و اگر تمام درختان قلم بودند
نام به پایان نمی رسید
همه ی نشانه ها.

لمس کردن آسمان
دست بردن در میان جوی
در پی ریشه های ارغوانی
                                    تیرهای شهاب

نورانی ها
که اشاره می کنند
                     و بخود می خوانند:
                                               تجلی تبار.

1
از تپه ها به این سوی، صدا می آید
از جنگل ها، ندا
دست نیافتنی ست
نهانگاه خوشبختی.

2
کیست چیننده ی شعله های رویان به سراشیبی ها
تا عطر عسل ما را
روزها توانی دهد و
شب ها، رخوتی به آرامی.
3
چه جلو، چه جلو
ولی نزدیک، ولی محسوس
روشنا، که پی اش رفتم:
سایه ای جلو آمده
تو را از نظرم گرفت.
و اکنون باید
به تنهایی پی برم
که پس از این خم راه
تو را و نور چشمم را از دست داده ام.