در این مورد سازمان بهداشت جهانی درگزارش خود به طور واضح می نویسد:

برای تغذیه گاو و گوسفند و غیره ما بعنوان مراتع باید 6 تا 7 برابر زمینی را که می توانیم به جای آنها گندم و غیره بکاریم در اختیار این حیوانات می گذاریم؛ اما آیا بهتر نیست که همین زمین ها را که برای مراتع به این حیوانات اختصاص داده ایم برای کشت غلات و میوه ها و غیره بکار بریم؟

به طوری که مدیرکل سازمان خواروبار و کشاورزی ملل متحد گزارش داده تولیدات کشاورزی در سال 1965 تا 1966 نسبت به میزان تولید سال قبل بر حسب منطقه های مختلف از یک تا چهار درصد فزونی داشته در صورتی که در این مدت 75 میلیون نفر به جمعیت جهان افزوده شده است.

کارشناسان سازمان ملل می گویند تقریباً دوسوم از مردم جهان دارای غذای کافی برای حفظ سلامتی خود نیستند در صورتی که این اشخاص در کشورهایی زندگی می کنند که لااقل 85% منابع طبیعی جهان در آنها واقع است.

در کشورهای متحده امریکای شمالی امروزه ماشین ها جای اسبها را گرفته اند و در نتیجه میزان 64 بیلیون جریب که سابقاً برای علوفه و خوراک اسبان به کار می رفت به مزارع منظم برای مواد غذایی انسانی تبدیل شده اند.

از طرف دیگر اگر به فرض ما به پروتئین حیوانی نیاز داشته باشیم چرا آنها را می پزیم؟ چرا آن را می جوشانیم چرا آن را سرخ می کنیم و چرا آن را کباب می کنیم یا چرا آن را به روش ممالک پیشرفته حتی به صورت اوراق نازک و خشک شده درمی آوریم؟

ما که می دانیم در اثر این اعمل قسمتی از ماده گوشتی کربنیزه شده و به ذغال تبدیل می شود و از طرفی به طوری که می دانیم در تمام پدیده ها هضم و عملیات کانابولیک عاملهای لیتیک یعنی حل کننده نمی توانند اثر کنند مگر روی ژل ها (یعنی جسم به صورت کولوئید و مخلوط یا مایع باشد)

مثلاً شیر باید در معده منعقد شود قبل از این که هضم گردد. پس ما با جوشانیدن - کباب کردن - سرخ کردن و غیره این مواد خوراکی اعم از نباتی یا گیاهی را در اثر این عملیات فیزیکی یعنی پختن و غیره از صورت های طبیعی ژل که حالت کولوئیدی مرطوب یا آبکی دارند خارج می کنیم و در نتیجه یا باعث خراب شدن قسمتی از آنها می شویم و یا حداقل کار اضافی به معده - روده و غیره تحمیل می کنیم و یا هردو به اضافه فسادهای دیگر (از قبیل کربونیزه شدن) و نقصان ها(از بین رفتن ویتامینها) که لازم به تکرار نیست.

مقداری از ویتامین های آن از بین می رود. قسمتی از ترکیبات اسیدهای امینه آن خراب می شود.

بی تردید به همین دلیل است که در فرقه ای از مردم خوردن گوشت منع شده و یا در دسته دیگر خوردن گوشت با لبنیات قدغن شده است و یا عده ای خوردن گوشت را در روزهای معینی و یا وعده های معین ممنوع کرده اند و بدین ترتیب محدودیتی برای مصرف آن قائل شده اند.

مصرف پروتئین ها در کشورهای توسعه یافته بیش از احتیاجات بدنی است. استعمال زیاد مواد چربی موجب زیادی تغذیه شده و در نتیجه باعث عواقب خطرناک مانند آرتریو اسکلروز زودرس - انسداد شریانی - حمله مغزی و انفارکتوس می شود.

بیماریهای کاردیو و اسکولر امروزه 50% تلفات را تشکیل می دهد.

دانشمندان براین باورند بین بالارفتن مقدار کلسترول و پیشرفت ارتروپواسکلروز شاید ارتباط نزدیک وجود داشته باشد.

به نظر می رسد روغن هایی که دارای اسیدهای چرب غیراشباع شده هستند برعکس روغن های سفت در پایین آوردن کلسترول موثر می باشند.

کلسترول در جدار داخلی شریانها جمع می شود و ممکن است کم کم در ای محلها خون به صورت لخته درآید.

یک قانون کلی و اصلی چه در بیولوژی و فیزیولوژی حکمفرماست و آن توازن می باشد.

هیچ عمل واکنشی در خارج و داخل سلولها و اعضا و احشا صورت نمیگیرد، مگر در شر ایط متناسب و معین.

هروقت صحبت از pH می شود، منظور فقط شدت اسیدیته یا مقدار قلیائیت نیست؛ ولی منظور عبارت از رعایت و برقراری یک pH درست و بجا و همگون و متعادل به این دلیل است که نگارنده معتقد است باید ترکیب و اختلاط مواد غذایی حتی المقدور کم باشد تا ترشحات بدنی و آنزیمها بتوانند کاملاً و به موقع و به اندازه کافی انجام وظیفه نمایند.

موضوع تعادل و یا اکی لیبریوم در همه جا و در تمام موارد صادق است.