برای تغذیه به طور کلی امکانات زیادی حتی در کشورهای توسعه نیافته وجود دارد که هنوز از آن امکانات استفاده نشده است.

فشارهای اجتماعی - مسلکی - سیاسی و اقتصادی و در مقابل پیشرفتهای صنعتی خیلی زیاد است و بالاتر از همه بیسوادی است که مانع توجه اساسی به اهمیت مسائل مختلف و از جمله مسئله تغذیه می گردد.

جای تاسف است که بگوییم در زمان ما برخوردار بودن از یک بهداشت صحیح و تغذیه سالم کار مشکلی است. توجه به مسائلی که موجب وضع فعلی است ما را به حقیقت نزدیکتر می سازد و ما میدانیم هوا - آب و خاک همه و همه به نحوی از انحاء مستقیم یا غیرمستقیم - دانسته یا ندانسته آلوده شده اند.

ولی اولین غذای بشر هوا یعنی اکسیژن است.

به طوری که بشر بیش از چند دقیقه بدون اکسیژن نمی تواند زنده بماند در صورتی که بدون آب چند روز و بدون خوراک حتی چندین هفته می تواند به زندگی خود ادامه دهد.

ترکیب طبیعی هوا به وسیله گازها - بخارها - دودها - مه ها - ائروسولها - گردوخاک ها و بالاخره خاکستر دائماً در تغییر و روز به روز آلوده و سمی می گردند.

زمین بوسیله کودهای شیمیایی که اغلب بی تناسب و بی موقع و بدون محاسبه بکار برده می شوند به نوبه خود به نوعی دیگر آلوده و سمی می گردد.

موضوع دیگر این است که اصولاً نباید غذا فقط برای زنده ماندن مصرف شود؛ بلکه غذا باید بتواند ضایعات بدن را ترمیم کند. نمو آن را تامین نماید تولید نیرو کند- باعث زد و ولد شود و دهها اثرات و خواص دیگر که در اینجا به آن اشاره نشده و یا هنوز بر ما مجهولند.

نگارنده معتقد است که از نظر احتیاج به هضم و جذب نباید حتی دو ماده نشاسته ای و یا دو ماده چربی و یا دو ماده گوشتی را تواماً بخوریم چه رسد به این که آنها را با هم بپزیم و یا بدتر آن که آنها را بجوشانیم و یا به طریق غیر عاقلانه تر سرخ نماییم.

پا را فراتر می گذاریم: ما حتی چه احتیاجی به پروئین های حیوانی داریم در صورتی که می توانیم با پروتین های گیاهی رفع احتیاج کنیم.

اگر ما مواد گوشتی را از نظر احتیاجات اسیدهای امینه می خوریم بوسیله نباتات نیز می توانیم آنها را تامین کنیم و به فرض این که چند اسید آمینه ای باشد که در نباتات وجود نداشته و یا به مقدار اندک موجود باشد. ما که کاملاً از سنتزهای داخل بدن خود واقف نیستیم و اطلاعات ما ناچیز است از طرف دیگر با خوردن گوشت حیوانات و مصرف مواد پروتئینی حیوانی ما به انواع بیماریهای انگلی و اقسام ناخوشیهای تغذیه ای دچار می شویم که هیچ گاه با پروتئین های گیاهی تولید نمی شوند.

اصولاً مگر  مگر آن حیوانی که ما گوشت آن را مفید و با ارزش می دانیم (گاو یا گوسفند) و یا به نحو مطلوب پرورش یافته خود از گوشت تغذیه کرده است؛ به طوری که دپارتمان کشاورزی امریکا گواهی داده در امریکا تعداد گاوهای شیرده را بوسیله غذای سنتتیک که کاملاً فاقد پروتئین بوده تغذیه نموده اند.

شیر این گاوها دارای پروتئین معمولی بوده و گوشت گوساله ای که زاییده اند نیز برابر گوشت گوساله ای بوده که مادرش از غذای طبیعی تغذیه کرده است.