گونتر گراس‏ اما در »طبل حلبى« نه همچون زائرى كه جهان‌هاى تازه‌اى را ديده و شرح مى‌دهد، كه دقيقا" همان واقعيت مالوف و كهنه براى آلمانى‌ها را با چشمانى تازه و جوان مى‌نگرد. او پوسته‌هاى كشيده شده بر واقعيت هولناك نازيسم در آلمان را با همين ديدگان جوان و تازه كنار مى‌زند و حس‏ واقعيت را بازتاب مى‌دهد، گرچه اين ديدگان آلمانى انديشه‌ها و باورداشت‌هاى تنيده در روح ملت آلمان را درخود حفظ كرده باشند. گراس‏ كه خود جزو آخرين سربازان اعزامى هيتلر به جبهه‌هاى جنگ بود، به اتكاى ضمير ناخودآگاه خود و مشاهدات و شنيده‌ها روايتگر تلخ رويدادى‌ست كه ملت آلمان تا سال‌ها در گيجى و بهت آن بسر مى‌برد. او به گونه‌اى خودزندگى‌نگارانه، خود را به روح اسكار مى‌سپرد تا بيرحمانه به شكافتن واقعيت بپردازد. در سراسر طبل حلبى كه ادعانامه‌اى بر محكوميت همگانى ملت در دوره نازيسم است، هيچكس‏ از جمله خود را از اين گناه همگانى مستثنا نمى‌كند. اين ادعانامه عليه ملتش‏ مانع از آن نمى‌شود تا او مصايب جنگ‌هاى جهانى را تنها در آلمان رويت كند، جهان خانه اوست و نابسامانى‌هاى خانه را بر نمى‌تابد: »‌ناو هواپيمابر امريكايى\ و كليساى جامع گوتيك \ پنهان مى‌كنند خود را ميان اقيانوس‏ آرام \ در برابر هم. \ تا پايان \ دستيار كشيش‏ ارگ مى‌نوازد.\ اينك هواپيماها و فرشتگان در هوا سرگردانند\ و نمى‌توانند فرود آيند.« بر بستر چنين نگرشى‌ست‌ كه اسكار ماتسرات را به آسايشگاه روان‌درمانى مى‌فرستد تا براى عقلانيت جامعه روايت كند آن‌چه را كه بر او حادث شده. اين اسكار است كه از پرستارش‏ مى‌خواهد چهارصد صفحه سفيد بى‌گناه برايش‏ فراهم كند تا روايت گناه همگانى را بنويسد. اين تنها موقعيت فراهم آمده براى اسكار است تا رويداد را بار ديگر براى ذهن‌هايى كه نمى‌خواستند آن را به ياد آورند، تجسم بخشد.
»درسته(1): من ساكن يك آسايشگاه درمانى‌ هستم. پرستار مرا زير نظر گرفته و به سختى مى‌توانم خودم را از ديدش‏ پنهان كنم.« طبل حلبى با اين گزاره آغاز مى‌شود. (درست گفتن« فعل كنشى‌ست كه با بيان آن گوينده نشانه‌اى را مى‌دهد كه شنونده به داورى آن مى‌نشيند. مايه‌ى اين فعل را مى‌توان درباره‌ى يك گناه نيز دانست.) خواننده نقش‏ داورى را برعهده مى‌گيرد كه در عرف و عقلانيت جامعه متعارف راوى از يك آسايشگاه روانى به بيان حقيقت شهادت مى‌دهد. همين امكان داورى متن از سوى خواننده است كه سيستم ارزش‏هاى جامعه‌اش‏ را كه كاملا" موجه جلوه داده شده‌اند، به نقد بكشد. در واقع با اين گزاره‌ى بديع گونتر گراس‏ اين باور را به خواننده پيشنهاد مى‌كند كه هنر مشاهده و ثبت رويدادى‌ست كه به وقوع نپيوسته. آن هنگام كه واقعه صورت گيرد، ديگر از حوزه هنر خارج شده و به تاريخ تعلق دارد و گراس‏ اين گونه راه به حل بحران روايت يا بحران تاريخ مى‌برد.