نه بشارتی

سخنم، داستان نمی پذیرد

داستانم، نفحه یی نمی انگیزد

اوقات پیری مضراتی دارد:

نه غذا مطبوع است، نه باده    سرخوش کن

نه عشق شوق دهنده ست،  

نه رساله ی مدّلل در یاد و فکرمان

سفینه یی به فواصلِ نورسالی بر راه رفته

بازوداری (کیسه بَر)

   راه را بر پیرکان ناامن کرده

بدنی چنانِ من،      تصمیم باختن دارد

بطالتی چنان من،       می  آماسد

ها! «غرورِ جوانی» با توام

هوای پیری مضراتی دارد

یک بامه است زمان و دو هوایه

معذّب است هنر، در دستگاهِ خرفتی

آرام باش، اعضای سست و مفاصل ناجُنب

گوشم به توست       «احوالِ من»، نازک نگار، یارِ دیرین

چه می گویی

رویم به توست        «احوال من» پرغم غریبه

چه بگویم.

15 سپتامبر 1990 

لای لای

تو فردا ترازو آر در خانه ام

که گوشه کنار

وزن نکرده فراوان است

تو تربیت بخش منش ام را

که سرسامم داد کج منشی

تو بیا به مسجدم بر

و آبِ توبه به حلقم ریز

که شکناتر است از ایمان       مذهبِ بیخدایی

شب    مهتاب می زند بالا

می خوابم بر پشت بام مهتابگیر

به قصه گویی

هزار نام از تاریخ می خوانم بر کودکم

کجا هستند این ها می پرسد حالا

تو کیستی        می گویمش به رنجش

که به شش سالگی هنوز از من نادان تری

نیویورک - سپتامبر 1956

خواب خزنده

بر تنِ تاریک سنگ

پوست بخزاند

از ترک سنگ   تیز

روی سراشیب

نیزه ی تن بسراند

نشتری از چاکِ لب

ساخته از مویی زبان

یکسره بیرون بتکاند

هیس کنان به وحشت از بغل راه

خرگوشِ خواب را بجهاند

در شکم آبگیر  آرد اندام لیز

موج بگیرد به سر    از نُکِ دُم گذراند

صحنه ی باز کند   پهنه ی تالاب را

پوستِ پر خال را

سرد کند ز آبگیر

ترد که گردد ز آب

خرم بیرون خزد

بر بدن سبزه ها

حلقه زند چنبری

نیویورک - اکتبر 1955