مهاجرين آب‌نشين‌هاى كارائيب، بويژه تبعيدى‌هاى كوبايى جايگاهى بزرگ از نظر آمار سرانه در امريكا دارند. مردمان آب‌نشين‌هاى كارائيب كه خود از سرزمين‌هاى چين، هندوستان، خاورميانه، و بخش‏هايى از اروپا آمده بودند، داراى زبان‌هاى گوناگون: چينى، هندى، اسپانيايى، هلندى، عربى و انگليسى مى‌باشند. همين گونه‌گونى زبانى به آنان امكان داد بيش‏ از ساير اقوام با كلان فرهنگ امريكا سازگارى داشته باشند. اين همگونى در آثار ادبيات داستانى‌شان آشكار است؛ چرا كه اين داستان‌ها همچون آثار مدرن ادبى امريكايى توانسته مخاطبين جدى و پرشمارى را براى خود بيابد و بخشى از اين آثار همواره در شمار كتاب‌هاى پرفروش‏ سال امريكا قرار دارند. از ميان اينان نويسندگان كوبايى داراى جايگاه ويژه خود هستند. گرچه بيشتر مهاجرين كوبايى در فلوريدا زندگى مى‌كنند؛ اما نويسندگانشان علاوه بر فلوريدا، در نيويورك و تورنتوى كانادا ساكنند. چرا كه در اين سه منطقه امكان انتشار آثارشان را دارند. از ميان اينان نويسندگان نسل اول تبعيدى كوبايى كه به علت مخالفت با حكومت فيدل كاسترو بيشترين نيروى خود را بر مسايل اجتماعى كوبا متمركز كرده‌، روايتگر مسايل سياسى و مخالفت‌ها با حكومت وقت خود بودند، چندان موفقيتى از سكوى ادبى نداشتند و شهرت زودگذرشان را وامدار جنگ امريكا عليه كوبا هستند. اما نسل دوم كه در امريكا بزرگ شده و جهان ادبيات را فراتر از مقابله با حكومت وقت مى‌دانستند، درونمايه‌هاى اجتماعى سياسى داستان‌هاى نويسندگان نسل پيشين را با مقوله‌هايى همچون عشق جايگزين كردند و با برخوردارى از سنت ادبى امريكايى لاتين، بهره‌مندى از شيوه‌ى شناخته شده »رئاليزم جادويى«، اتكا به فرهنگ و ادبيات گفتارى، اسطوره‌هاى كهن و دستاوردهاى غنى ادبى زبان اسپانيايى، توانسته‌اند گوهر هنرى داستان‌هاى خود را نمايان كنند. اين نسل از نويسندگان جوان كوبايى‌هايى ساكن امريكا را كسانى چون: »ادگاردو سانابريا سانتاليز«Edgardo Sanabria Santaliz و »ربرت آنتونى« Robert Antoni نمايندگى مى‌كنند كه داستان‌هاى تخيلى و رمانس‏ را رواج داده‌اند. شايد اينگونه جابجايى شتابناك درونمايه‌ى داستان‌ها واكنشى عصبى به افراط در پرداخت مقوله‌هايى همچون تبعيد، استبداد حكومت محلى كوبا در داستان‌هاى نسل پيش‏ باشد. نمى‌توان اين مهم را ناديده گرفت كه راه‌هاى گوناگونى كه نويسندگان هر قومى دنبال كرده‌اند، بستگى همه‌جانبه‌اى به شرايط ويژه زادگاه از يكسو و كلنى‌هاى گردآورنده آنان دارد. براى يك نويسنده‌ى هاييتى تبار باوجود سلطه‌ى ديرينه‌ى استبداد در آن كشور، بازهم نوشتن از سرزمين هاييتى و آداب و رسوم مردمش‏، به زبان انگليسى جذابيت دارد. اينان بحران هويت را اين‌گونه پاسخگو هستند. براى نمونه: »ادويج دانتيكا«Edwige Dantica بيشتر آثار خود را به زبان انگليسى؛ اما با درونمايه‌هايى از تاريخ و فرهنگ بومى خود نوشته است. پرسش‏ اينجاست كه اين نويسنده براى چه كسى داستان‌هاى خود را مى‌نويسد؟ آيا اين داستان‌ها بخشى از ادبيات هاييتى بشمار مى‌آيند يا آوايى ديگر از جهان چندفرهنگى كه بايد ادبيات مدرن امريكا را بسازد؟ »دكتر استوارت براون« Stewart Brown استاد ادبيات »افريقا_امريكا و كارائيب_امريكا« در دانشگاه بيرمنگام براين ديدگاه است كه: »هردوى اينان. مى‌توان گفت آن تفاوت آشكارى كه ميان ادبيات بومى يك كشور با ادبيات بومى ديگر كشورها وجود دارد، در آثار ادبى خرده‌فرهنگ‌ها يا مهاجرين با ادبيات فرهنگ غالب وجود ندارد.« )4( برآوردها و داورى‌هاى بدبينانه نويسندگان بومى كشورهاى جهان سوم نسبت به ادبيات مهاجرين همزبان خود، استوارست بر همان تفاوت تا همگونى. درواقع اين پيشداورى‌ها متكى بر يكسرى نظريه‌هاى دورادور از شرايط زيستى نويسندگان مهاجر است.