حافظ موسوى را بايد شاعرى موفق دانست. كسى كه پس از انتشار دو مجموعه شعر موفق «سطرهاى پنهانى» و «شعرهاى جمهورى» به خوبى توانست خود را به عنوان يك شاعر تثبيت شده در دايره شعر امروز ايران قرار دهد. زبان، ساختار و فرم شعرهاى حافظ موسوى به گونه اى است كه مختص به حدود ذهن و احساس و انديشه خود موسوى است. در همين ابتداى سال ۸۵ و در آستانه نمايشگاه بين المللى كتاب چهارمين مجموعه شعر او با نام «زن، تاريكى، كلمات» از سوى نشر آهنگى ديگر منتشر شده است. «زن، تاريكى، كلمات» را از لحاظ زبان و ساختار شعرى حافظ موسوى بايد در ادامه منطقى و تكاملى «شعرهاى جمهورى» دانست. اين مجموعه شعر شامل سه بخش است كه هر بخش شعرهاى مختص به خود را دارا است. بخش زن، بخش تاريكى و بخش كلمات سه بخشى هستند كه اسكلت آخرين مجموعه شعر حافظ موسوى را تشكيل داده اند. تاملى كوتاه بر چگونگى شعرهاى «زن، تاريكى، كلمات» مى تواند در آسان شدن مسير خواندن اين مجموعه شعر موثر باشد

درباره موضوع سخنرانی به من پیشنهاد شده است که در این مجمع لزومأ از تاریخچه شعر نو و مقدمات آن حرف بزنم. بطور ساده و مقدماتی، یا چیزی در این معنا.

صحبت من، از آنجا که تصور ابهام پیش میکشد، حتی قبل از شنیدنش، کار مرا در برابر شما مشکل میکند. دشواری من این است که میخواهم ساده باشم، نه بخاطر آن که ساده بودن دشوار است، که البته حرف درستی است؛ اما این حرف درست وقتی دشوارتر میشود که با یک فکر از پیش شده، یک پیشداوری، روبرو باشیم، و پیشداوری شما این است که من دشوارم. این را مدیر برنامه به من میگفت و میخواست که در برابر شما آسان باشم، و ساده حرف بزنم. گفتم سعی میکنم. و شما را که دیدم، ساده بودن را در سطح جمع شما ندیدم، و یا شما را هم مثل خودم ساده دیدم، چرا که ساده بودن چندان هم آسان نیست. معذلک از این کشف، اشتیاق مشکل گویی به من دست نمی دهد.
صحبت من در قلمرو شعر است و در این قلمرو مرز نمیشود گذاشت، خط و خطکش نمیشود گذاشت. این که چه چیزی شعر نو را نو میکند، معما نیست، و درک آن عقل کل نمیخواهد. حرف زدن از این موضوع مثل خود موضوع ساده است. همه میدانند شعر نو چیست، لااقل در ظاهر آن، چون شعر نو در تظاهر خودش ریشه در شعر کهن دارد.

از «ليليانا اورسو» شاعر و نويسنده‌ى رومانيايى، تاكنون شش‏ دفتر شعر در زادگاهش‏، رومانى، به چاپ رسيده است، چندتايى از آن‌ها پس‏ از برقرارى دمكراسى در كشورش‏. او هم اينك استاد آفرينش‏هاى ادبى دانشگاه لوييزويل امريكاست. دو مجموعه شعر: »آسمان در پشت جنگل« و »فرشته‌اى سوار بر جانورى وحشى«‌ از ليليانا اورسو به انگليسى ترجمه و در امريكا به چاپ رسيده است.

 اين‌هانقاب‌هاى كاری اند كه خودم را در پشتشان حفظ مى‌كنم

در روزگارى كه شاعر ديگرى توصيه‌ام مى‌كند

«خودت را به چيزى ديگر درآر! چيزى ديگر، حتا يك اژدها. براى زمانى فراموش‏ كن كه شاعرى برايت ثمرى ندارد حتا مى‌تواند نابودت كند.»

و من _ كه لجوجانه به نوشتن اشعارم ادامه مى‌دهم

تا گلچين كنم، تا دوباره بازيابم جوانى‌ام را از عكس‏ها

 استوقدوس‏ها را، شاخه شاخه جمع مى‌كنم

تا بر ميز پدر مرده‌ام، پخششان كنم. گويى اين كه زندگى همچنان در جريان است.