تا دیدارت چندین هزار جوانه آیا؟

برای  زلزله زدگان بم  

26/12/2003

  This email address is being protected from spam bots, you need Javascript enabled to view it

دیروزهای مکرر

                     در پناه ماهتاب ِ کال

به شمارش انسان هایت نشستم،

به جستجوی هویت ها

های ... که چه بی نفس

                               بی نفس،

جوانه ها در می غلتند
                              بر شیون ِخاک

با پژواک هر تیک تاک

***

به احترام بر می خیزم

                              از میان غزل ها

عبوری از سپیده

که  ببینمت-

از این در،  به در آیی ،

                               نیامدی !

چه فرسوده می شوم،   چه پوچ

تا آن گاه

که از این در

                   به در آیی!

تا دیدارت،

بغض ِچندین جسد

از خاکواره های چندین هزاره  

به غبار می انجامد،

                           می دانی؟

تا دیدارت

  چندین

          چندین

                   چندین هزارساقه ی سرگردان آیا؟

***

امروز هم

پس از سپیده دم

به شمارش انسان هایت نشستم

                                          دگر بار

یک شهر نفس،

                     یکباره خاموش

هزاران هزار،  کم آمده اند

نهیب ِ رفتگان است و

                             گریز نگاه تو از پیکره ها

                                                                 می دانی؟

امروز،

          سپیده چشم بر هم گذاشت

خاک دهان گشود

شهری ناپدید شد

و جهان  گریست

روحی از اشک خیس شد

نفس نفس کودک

وجب  وجب جسد

جهان جهان اندوه

انسان هایت را که به شماره نشستم ، دوباره

شانه هایم  فرو شکست،

                                می دانی؟

به دنبال واژه ای بودم،

                             که به خاکش بکوبم

تا در سکوت ترک نخورد،

                                  هق هق ِ اشباعم

- ذره ذره اشک  شدم اما،

                                  از ریزش انسانها،  

                                                           می دانی؟

طبیعت ،امروز

چتر بی مهری اش را، چه سنگین،

                                          سنگین
                                                      به روی گشاده ام کشید

***

تا دیدارت ، بگو!

                     بگو!

                           بگو!

چند جسد

از خاکواره های چندین هزاره  

خیره به تو می نگرد؟

تا دیدارت

چندین

         چندین

                  چندین هزار جوانه آیا؟

                                                 می دانی؟

***

باید زودتر بیایی

تا نامم را بگویی

تا گل های تمام جهان را

                                  با هم ببوییم

باید زودتر بیایی!

  - فردا ،

به شماره ش انسان هایت خواهد نشست

                                                       می دانی؟

و اگر تمام درختان قلم بودند
نام به پایان نمی رسید
همه ی نشانه ها.

لمس کردن آسمان
دست بردن در میان جوی
در پی ریشه های ارغوانی
                                    تیرهای شهاب

نورانی ها
که اشاره می کنند
                     و بخود می خوانند:
                                               تجلی تبار.

1
از تپه ها به این سوی، صدا می آید
از جنگل ها، ندا
دست نیافتنی ست
نهانگاه خوشبختی.

2
کیست چیننده ی شعله های رویان به سراشیبی ها
تا عطر عسل ما را
روزها توانی دهد و
شب ها، رخوتی به آرامی.
3
چه جلو، چه جلو
ولی نزدیک، ولی محسوس
روشنا، که پی اش رفتم:
سایه ای جلو آمده
تو را از نظرم گرفت.
و اکنون باید
به تنهایی پی برم
که پس از این خم راه
تو را و نور چشمم را از دست داده ام.

به مناسبت یکصدمین سالگرد انقلاب مشروطیت

خاك از سم اسبانٍ درشكه
            پنجره و مهتابی را
            كدر كرده است
كودكان در شندر پندری لباس هايشان
    گيوه می بافند
     و هرمی از طبق ِ تماته و...
            بر سر مردانی می رقصد
   يابوها در بارهایی از گچ و خاك وگياه
                          خسته،  يورقه می روند
                                  با تاج هایی از مگس و زنبور 
 و ميدان از پهن و سرگين و... فرياد
                            باد كرده در رگهايش
              نظاره می كند

از علی آشوری شاعر  و پژوهشگر زبان و ادبیات کتابهای زیر تاکنون منتشر شده است. برای سفارش خرید کتابهای علی آشوری با کتابفروشی نارنجستان تماس بگیرید

1- سکوت ارغوانی شب  - دفتر شعر

2- رنگ و رقص دریا - دفتر شعر

3- مجموعه مقالات (زبان شناسی) 

آن خلا، ای که بجای گذاشتی

                  امروزه روز لکاته هایی از آن بیرون آمده اند

                                        خبر نداری!

لکاته ای که «تو» در موردش حرف و گلایه داشتی

رقص مورب چشمی بود

                        بوسه از معبدی کهن گرفته

سودای سوز و ساز و

                     سبزی داشت و غیره...

                        اهل سیاست و تحصیل است

                        نکوهش شادی می کند

                          راه به تفنگ و تاریخ برده است

                          مقدس است و

                          از لبخند بیزار

اگر دستش رسد آبها را شلاق می زند

دریاچه و استخر را به حبس می برد

                             جرم است، نر و ماده نمی شناسد

                              آن وقت

                               اجازه ی شنا می دهد

خدایش همیشه با اوست

                        معشوقی که در اعدام های بعدازظهر

                           او را همراهی می کند

                          تا هلهله کنان، سرود خوانان

                            درس هایش را مرور کند

                           خلاصه رفوزه نشود

لکاته ی زمانه ی ما

با وضو و ظهارت و

چشمی مومنانه

مهره های پشت همسایه گان را می شمارم

و در عین حال این را بگویم

در حساب کتاب

ایاب و ذهاب، گشت و گذار

بسیار مدرن تشریف دارند (البته شیشکی که شما نثار به اصطلاح «مدرن» آن روزگار می کردید در مورد ایشان همچنان صادق است)

و این نکته را باید در نظر داشت

چه کسی به اندازه لکاته ی امروزه روز

صندلی هایش به رنگ و وارنگ در نوبتِ صدارت

بهشت می فروشند و

                         جهنم می زایند

                        الله و اعلم!

                      راست راستی جایت خالی ست، هدایت!

نه بابا   بی خیالش

همان بهتر که نیستی و نمی بینی.