حکیم ابوالمجد مجدود‌بن آدم سنایی غزنوی، و نیز حکیم سنایی از بزرگ‌ترین شاعران زبان پارسی در سدۀ ششم هجری‌ست. او در سال (۴۷۳ هجری قمری) در شهر غزنه (واقع در افغانستان امروزی) دیده به‌جهان گشود، و در سال (۵۴۵ هجری قمری) در همان شهر چشم از جهان فروبست. نصایح و اندرز‌های حکیم سنایی دلاویز و پر‌تنوّع، شعرش روان و پر‌شور و خوش بیان، و خود او، در زمرۀ پایه‌گذاران نخستین ادبیات منظوم عرفانی در زبان فارسی به‌شمار‌آمده است (صفحۀ ۴۲، حافظ‌نامه، شرح الفاظ، اعلام، مفاهیم کلیدی و ابیات دشوار حافظ.) او در مثنوی، غزل و قصیده توانائی خود را بوضوح نشان داده است. سنائی دیوان مسعود سعد سلمان را، هنگامی که مسعود در اسارت بود، برای او تدوین کرد و با اهتمام سنایی، دیوان مسعود سعد همان زمان ثبت و پراکنده شد و این نیز از بزرگواری سنایی حکایت می‌کند. مولانای بلخی‌، عطار نیشابوری و سنایی غزنوی را به منزلۀ روح و چشم خود  میدانست

کلریج در سال 1804 زمانی که سی و دو ساله بود در یادداشتهای خود نوشت: دیروز تولدم بود؛ بنابراین یک سال کامل را سپری کرده ام بی آن که تقریباً حتا از یک ماه آن بهره ای گرفته باشم. من هیچ کاری انجام نداده ام. و این چقدر مایه اندوه و شرمندگی است.
این موضوع حقیقت داشت؛ زیرا او به خاطر اشعاری در یادها مانده است که بیشترشان در میانه دوران یست تا سی سالگی وی نگاشته شده اند. بعد از این دوران هر طرح بلند پروازانه ای که به او الهام می شد، عامل تزیینی و نامعین و غیرقابل توصیف می نامید و اوقات بسیار زیادی از باقیمانده عمر خود را به خاطر اعتیاد به تریاک هدر داد.
او چگونه توانست به چنین عملی دست بزند؟ او چرا به خود نیامد؟ دوستی از او همین را پرسید، او پاسخ داد شما به من فرمان می دهید که خود را بیابم؟ شما به مردی که هردو دستش فلج است فرمان می دهید آنها را تند و تیز بهم بمالد چرا که این عمل او را معالجه خواهد کرد و او جواب خواهد داد: هیهات که بیماری من آن است که نمی توانم دستهایم را تکان بدهم.
مورد کلریج اولین مورد شناخته شده از چیزی است که ما آن را «بلوکه شدن نویسنده» می نامیم. بعضی مواقع بلوکه شدن به معنای انسداد کامل است که در این حالت که نویسنده نوشتن را رها می کند و یا از عرضه هرچیزی که به نظر او ارزش انتشار یافتن را دارد دست بر می دارد و بلوکه شدن در موارد دیگر آن است که وی از نوشتن آنچه را که می خواهد بنویسد منصرف می شود. او ممکن است به سادگی در نوعی دیگر از نوشتن موفق گردد؛ امادیگر آن را بعنوان رسالت خویش تلقی نمی کند. کالریج بیشمار کارهای روزنامه نگارانه و نقدهای ادبی در آخرهای عمرش عرضه داشت؛ اما با این همه، او خود را معلول می دانست؛ برای همین هم شعر جدی نمی سرود.

اورهان پاموك براى كشيدن طرحى از پايتخت قديمى كشورش فرصت زيادى نمى خواست.«روياى كودكى من اين بود كه يك هنرمند شوم»پدربزرگ پدرى پاموك فرد بسيار ثروتمند و آدم مهمى بود كه مسئول بازسازى خطوط راه آهن تركيه بود. پدرش آرشيتكت و مادرش هم از نسل و تبار اشراف زادگان عثمانى بود. «پدرم به من گفت تا به طراحى ساختمان بپردازم كه كارى است مابين يك هنرمند و يك آرشيتكت.براى همين منظور وارد دانشگاه استانبول شدم اما در اواسط دانشگاه را ترك كردم تا يك نويسنده شوم.» پاموك مى گويد: «من خصوصيات پدرم را به ارث برده ام.او هميشه در روياى اين بود كه يك نويسنده شود.هزاران كتاب در كتابخانه اش داشت.او حتى براى ملاقات با سارتر به پاريس پرواز مى كرد.» پاموك تا كنون ده كتاب نوشته اشت اما به گفته او كتاب «نام من سرخ» كه در سال ۱۹۹۸ منتشر شد از نظر تجارى موفق ترين كار به شمار مى رود

چند تا چیز بی ارتباط:

1- اپوزیسیون ایرانی خارج کشور هم مثل دربار عربستان شده که ولیعهد 86 ساله اش  آلزهایمر دارد. پادشاه  92 ساله اش هم آنوقت که ولیعهد بود،  آلزهایمر داشت. 

2- سابقاً مردم بچه هاشان را می فرستادند خارج تا بعداً یک کاره ای بشوند، حالا می فرستند زندان.

3- نیچه می نویسد: ای بسا کسانی که با گسستن زنجیر بندگی خود، آخرین ارزش خویش را نیز به دور افکندند.

در اوج مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری امریکا، یکی از نشریات امریکایی نوشته بود: جرج دبیلو بوش کاندیدای جمهوری خواهان با ولع خاصی کتاب یادداشتهای روزانه «لئونید برژنف» رهبر پیشین اتحادشوروی سابق را خوانده و شیفته آن شده است. همین نشریه تاکید کرده بود احتمالاً این تنها کتاب غیر درسی ای است که جرج بوش در همه عمرش خوانده که حالا به صورت کتاب بالینی اش درآمده است.

چه چیزی در این یادداشتهای روزانه برژنف بود که بوش پسر را شیفته خود کرده بود روشن نبود تا این که یک نسخه انگلیسی آن یافت شد.

 آنچه می خوانید بخش هایی از این یادداشتهای لئونید برژنف است که توسط انتشارات «راندم هاوس» به چاپ رسیده است.

بخش هایی از دفتر یادداشت های روزانه لئونید برژنف

15 ژانویه 1968

به اتفاق رفقا پادگورنی و کاسیگین به آلمان دمکراتیک خودمان آمده ایم تا دوبچک احمق را سرعقل بیاوریم. او را دعوت به دیدار از مسکو کردیم تا در آنجا با او حرف بزنم. چون فکر می کنم لازم است کمی در مسکو یا شاید هم در سیبری گردش کند. این طور که معلوم است این «کادار» مجاری کیف کش دوبچک شده و هوای استقلال به سرش زده.

12 مارس 1968

رفقای ما خبر دادند «یان سنجنا» مسئول اطلاعاتی ارتش چکسلواکی که 15 فوریه به خارج از مرزهای بلوک شرق فرار کرده بود از استرالیا به ایتالیا و سپس به امریکا رفته و همه اطلاعات پیمان ورشو را در اختیار سازمان «سیا» گذاشته. یار غار رفیق «نوواتنی» چه دسته گلی به آب داده. اوضاع وخیم شده.

17 مارس 1968 روز بدی را پشت سر گذاشتیم. از چکسلواکی خبر رسیده رفیق «نوواتنی» این همرزم واقعی ما را از رهبری کشور کنار گذاشته و «دوبچک» را انتخاب کرده اند. عصبانی شدم. به «کی. جی. بی» زنگ زدم که احمق ها چرا دستور مرا اجرا نکردند؟ من که به این خرفت های کمیته مرکزی چک گفته بودم  نظرم بر تایید رفیق نوواتنی است؟ در جواب گفتند ما هم گیج شده ایم. نافرمانی شان را بی جواب نمی شود گذاشت. باید فکری کرد.

25 مارس 1968

بعضی از رفقای حزبی نسبت به خطرات آزادسازی پراگ از دست دشمنان کمونیسم هشدار داده، پیشنهاد می کردند راههای مسالمت آمیزی در رابطه با پراگ در پیش گیریم. آنها نمی دانند رهبری شوروی که برای صلح و آزادی همواره پیشگام است مسئولیت بین المللی خود را در راه آزادی و صلح باید بی واهمه در همه جای جهان انجام دهد. مشاوران همه نظرشان با ما بود؛ اما بعضی از رفقای حزبی می گفتند دلیل قانع کننده برای حمله به چکسلواکی نداریم. من گفتم: وقتی ارتش به اندازه کافی تانک و توپ به پراگ منتقل کرد، دلیل هم با خودش خواهد برد.

ترجمه به فارسی: مهین قاسمی 

به تازگی جلد شمیز کتاب خاطرات کارلوس فوئونتس با نام This I believe منتشر شده. بخشی از این خاطرات مربوط است به لوئیس بونوئل فیلمساز بزرگ اسپانیایی که از طرف جمهوری اسپانیا مامور نظارت بر فیلمهای هالیوود درباره جمهوری اسپانیا شده بود؛ اما با شکست جمهوری بونوئل مدتی را در امریکا ماند و پس از آن به مکزیک رفت. ساخت چند فیلم که هرکدام نام شهرهای مکزیک را بر خود دارند یادگار آن دوران است.

کارلوس فوئونتس می نویسد:  1950 زمانی که در دانشگاه جنوا دانشجو بودم، فیلمی در سینمای شهر توجه ام را به خود جلب کرد: «سگ اندلسی» ساخته ی لوئیس بونوئل که بوسیله آقایی معرفی می شد که درباره فیلم و سازنده اش حرف می زد. او گفت سازنده فیلم سگ اندلسی یکی از جمهوری خواهان اسپانیا بود که در جریان جنگ داخلی کشته شده است.

همان زمان دستم را بالا بردم تا گفته اش را تصحیح کنم؛ چرا که بونوئل هنوز زنده بود و در مکزیک زندگی می کرد. در واقعیت، بونوئل فیلم «لس آلویدادوس» را تازه ساخته بود که در جشنواره فیلم کن فرانسه برای نخستین بار به روی پرده آمد.

علیرغم همه مخالفت های گسترده خشکه مقدسان و بورکراتهای شوونیست در درون دولت مکزیک، فیلم لس آلویدادوس به جشنواره کن رسید. اینان فیلم بونوئل را آبروریزی بزرگ برای کشور مکزیک می دانستند.

«اکتاویو پاز» منشی وقت سفارت مکزیک در پاریس، رودرروی سازنده فیلم قرار گرفت. اکتاویو پاز جلوی ورودی کاخ جشنواره ایستاده  و به کمک «اعلامیه های افشاگرانه!» که شخصاً توزیع می کرد،  به نکوهش و رد فیلم و سازنده اش بونوئل پرداخت.

بونوئل هرگز این عمل «بزرگ منشانه» را فراموش نکرد.

من بونوئل را زمانی که فیلم «نازارین» را در شهر «کوائاتلا» یا «آشیانه عقابها» می ساخت، ملاقات کردم.

بونوئل تکیه کلام همیشگی اش را «شکر خدا که بی خدایم» در فیلم نازارین تکرار می کند.

لوئیس بونوئل شوونیست ها و سیاستمداران مکتبی را موجوداتی ناروادار می دانست. او بهرحال از اندیشه های آنارشیسم بهره مند می شد. آنارشیسم برای بونوئل پدیده ای درخور ستایش و تحسین بود؛ اما تنها به عنوان یک اندیشه.  او بعنوان یک سوررئالیست معتقد بود که جهان را هنر و انقلاب می تواند به آزادی برساند.