گاسفورد پارك فيلم تازه‌اى از رابرت آلتمن رابرت آلتمن 77 ساله،  جايزه‌ى بزرگداشت يك فيلمساز را از جشنواره‌ى برلين دريافت كرد  اين كارگردان بنام و انديشه‌ورز امريكايى به سال 1992 در گفتگويى گفت: »ده سال ديگر كجا خواهم بود؟« با وجود آن كه فيلم »بازيگر« بار ديگر شهرت آلتمن را بعنوان يكى از بهترين فيلمسازان سينماى امريكا به او بازگرداند. او ادامه داد: »مى‌خواهم 77 ساله شوم. زيبا‌ست اگر به اين سالخوردگى برسم. شش‏ هفت فيلم ديگر هم خواهم ساخت. فيلمسازى كار دلپذيرى‌ست. پس‏ از شش‏ هفت فيلم ديگر به خودم خواهم گفت بس‏ است!« آلتمن 77 ساله در اين دهساله هفت فيلم ديگر هم ساخته است. او بايد از ساخت فيلم تازه‌اش‏ »گاسفورد پارك« شادمان و سربلند باشد. گاسفورد پارك ساختارگشايى يك داستان پيش‏پا افتاده و به ظاهر جنايى است، ساختارگشايى كنايه‌وار و تلخ داستان يك ميهمانى آخر ه

نمى‌دانم انقلاب سال 57 ايران چه بوده است؟ آيا خوابى بود كه بر همه ما عارض‏ شد، يا روياى زودگذر سحرگاهى بود يا تبى هولناك كه پيكره همه ايران را در خود گرفت؟ براى من امكان تحليل و قضاوت پيرامون آن وجود ندارد. شايد بتوانم بگويم، همان اندازه توانايى به يادآورى آن دوران را دارم كه توانايى يادآورى يك رويا را در شب‌هاى پيشين. من توانايى بازگويى آن چيزى را دارم كه ذهنم باوريده به ياد دارد و به خواب ديده است. بى‌شك در اين بازگويى رويا بسيارى بخش‏هايش‏ را فراموش‏ كرده‌ام و بخش‏هايى را نيز خود باوريده‌ام كه چنين بوده است. حس‏ مى‌كنم روياى بر من گذشته، بسيار بيش‏تر از آن چيزى بوده است كه حالا مى‌خواهم بازگويم؛ اما به ذهن نمى‌آورم و از اين رو به بازسازى رويايى مى‌پردازم كه تكه‌هايى پراكنده از آن را در ذهن دارم. و اين‌جاست كه رويايى دوباره بر من عارض‏ مى‌شود، كه شايد ديگر روياى حادث شده نباشد. انقلاب بهمن 57 هم به‌سان همين خواب است، براى من كه تحليل‌گر نيستم. داستانِ انقلاب نمى‌تواند چيزى جز اين باشد. حقيقت انقلاب هم همين است. من

متن سخنرانی بهمن سقایی در سالگرد سی امین سالگرد بنیانگذاری کانون نویسندگان و بیستمین سالگرد شبهای گوته در دانشگاه کلن، آلمان - 1996

آفتاب پاييزيى جنوب از پنجره‌هاى ميله‌دار به درون راهروى تنگ و سلول‌ها راه مى‌يافت و سايه‌ى ميله‌ها را بر كف و ديواره‌ها براى ساعاتى طولانى نقاشى مى‌كرد. شب‌ها هم نورافكن‌هاى برج نگهبانى به ادامه‌ى نقاشى اين خطوط همواره موازى ادامه مى‌دادند. نمى‌رفتند سايه‌ها و تنيده بودند در وجودمان كه اسيرشان بوديم درآن روزها و شب‌ها.

چشم‌هاى نگران در سووشون تاكنون نقدها و پژوهش‏هايى در باره داستان‌هاى سيمين دانشور به ويژه سووشون صورت گرفته كه زواياى تاريخى، اجتماعى مهمترين بنيادها و نگره‌هاى اين‌گونه نقدها بوده است، و شايد آن‌چه را كه كمتر در آثارش‏ به ويژه سووشون مورد پژوهش‏ قرارگرفته، همانا نقش‏ زن در روند رخدادهاى داستان است. بى شك دانشور نمى‌توانسته بعنوان يك زن مُهر زنانگى خود را بر داستانش‏ نكوبد و نشانه‌هاى آگاهانه يا غريزى خود را از هويت زن بجاى نگذارده باشد. مى‌توان بباورانيم اين هويت زنانه خود را در وجود چشم‌هايى نگران آشكار مى‌كند. و اين چشمانِ نگران است كه آدم هاى پيرامونش‏ را، نه تنها آن هايى كه در داستان‌هايش‏ حضورى نقش‏ساز دارند كه بيروني

 شايد برايمان عجيب آيد اگر به ذهن بياوريم مارسل پروست را كه نويسنده‌اى امريكايى مى‌بود. چه اتفاقى مى‌افتاد، اگر تخيلمان واقعيت داشت؟ آيا همچنان توانا به نوشتن رمان درجستجوى زمان از دست رفته در آن بى‌شمار واژه‌هايش‏ مى‌شد؟ اما چرا ما كه نه فرانسوى هستيم، نه امريكايى، مى‌خواهيم اين فرض‏ ناممكن را بخود بقبولانيم و چه فايده‌اى در اين تخيل بهره‌ى ما مى‌شود؟ آن چيزهايى كه ما به دنبالش‏ هستيم و اين پيش‏فرض‏ هم يكى از ابزارهاى ضرورى آن است، همانا ماهيت نفسانى رمان است. ماهيت نفسانى از آن لحاظ كه رمان مى‌تواند به عنوان يكى از پديده‌هاى ذوقى و نفسانى بشر در روابطى كه ما را به غناى روح پيوند مى‌دهد، سخت يارى دهد

اتاق آبى _ يادداشتهاى سهراب سپهرى

آيا »اتاق آبى« زيست‌نامه‌ى سهراب در خانه‌ى مادرى‌اش‏ است؟ بررسى فلسفى معمارى، رنگها، خطوط و موقعيت اتاق آبى‌ست؟ قرائت سپهرى‌ست از متن مكان كه به صورت كتابى مقدس‏ آن را بازخوانى مى‌كند؟ و اصلا" آيا »اتاق آبى« رمانى‌ست به قلم سهراب كه شخصيت‌هاى داستان را در و ديوار خانه، رنگها، مارهايى كه در آن اتاق لانه كرده بودند؟ سهراب روايت خود را مى‌نويسد آزادى برداشت خواننده درونمايه‌ى كتاب را به راههاى ويژه خود مى‌برد.