يكى ديگر از اين كهن‌الگوها حضور »اُداتيس« زيباترين زن آسياست كه به باور دكتر مهرداد بهار قدمتى ده‌هاهزار ساله دارد، شخصيتى از دوران مادرشاهى، مربوط به آيين خداى عشق يعنى آناهيتا. اما كهن‌ترين تاريخى كه ما از آن دردست داريم باز هم مربوط است به ادبيات مادها. كه »زريادرس« شاهزاده‌ى مادى خواب اُداتيس‏، اين شهزاده‌ى كشور خزران را ديده، بى‌درنگ دلباخته‌اش‏ مى‌شود، همزمان، زريادرس‏ به خواب اُداتيس‏ راه يافته او را شيفته و شيداى خود مى‌كند.

   برآنيم كه تجربه‌هاى ادبيات تبعيدى جهان را براى آشنايى خواننده در نارنجستان پژواك دهيم، شايد زمينه‌اى شود به آشنايى بيشتر خوانندگان با ادبيات فارسى‌زبان برونمرز. در اين ميان تجربه‌ى نويسندگان روس‏، يكى از غنى‌ترين‌شان در سده بيستم است.

   چند اشاره: نخست: دگرگونى ارزش‏هاست هنگام كه زمانه ديگرگون مى‌شود و ديدگاه‌ها ژرفاى بيشتر مى‌يابد. زمانى سانسور ادبيات و هنر زير پوشش‏ دفاع از ارزش‏هاى انقلاب مورد تاييد بسياران اهل هنر و ادبيات بود. براى همين مى‌بينيم رومن رولان، نويسنده‌اى كه آثارش‏ در ايران خوانندگان بسيار هم داشت، و در آثارش‏ از آزادى و صلح سخن مى‌راند، خود به يكى از عوامل سانسور ادبيات تبعيدى روس‏ در فرانسه تبديل شده بود. دوم: گمنامى تقريبا" مطلق نويسندگان مهاجر روسى‌ست.

اسطوره چیست؟ هرکس از نقطه نظر خود برای این سوآل پاسخی دارد. به طور بسیار کلی میتوان گفت مردمی که اعتقادات دینی مشترکی دارند اسطوره های مشترک هم دارند. به این معنا، اسطوره حقایق متافیزیکی را بیان میکند و به سوآلات پایه ای زندگی پاسخ میگوید. امروزه رسم بر این است که که هر حوزة اندیشه ای اسطوره را مطابق با نظر خود درک کند. دانشمندان اغلب اسطوره را به عنوان کوشش هائی ابتدائی برای توضیح پدیده های طبیعت و، کوتاه سخن، به عنوان یک دانش بدوی تلقی می کنند. فیلسوفان و الهیون گرایش دارند که اسطوره را یک فلسفه یا دین بدوی بدانند. مورخین و کسانی که نگرش تاریخی دارند داستانهای اسطوره ای را رسوباتِ وقایع تاریخی نیمه فراموش شده ای می دانند که به این صورت در ذهن یک قوم باقی مانده است. انسان شناسان و جامعه شناسان معتقدند که اسطوره تغیییراتی را که در ساختار اجتماعی رخ داده است توصیف می کنند. در نظر هنرمندان و شاعران، اسطوره کنجینه ای از تصاویر ذهنی است که باید در هنر و کار خود به کار گیرند،

نقد و معرفی فیلم موهالند درایو

 ديويد لينچ و فيلم »موهالند درايو« يك قصه عشقى در شهر روياها سال 2001 سال مطرح شدن دو فيلم امريكايى در جشنواره جهانى كان فرانسه شد. »مردى كه آنجا نبود« و »موهالند درايو«. ديويد لينچ با فيلم تازه‌اش‏ موهالند درايو كه جايزه بهترين فيلم جشنواره مشهور كان فرانسه را برايش‏ بهمراه آورد، بازهم شگفت‌آفرينى‌هاى خود را به نمايش‏ گذاشت. اين بار ديويد لينچ پديده‌ى هاليوود را به فيلم كشانده تا نگاهى ديگر، نگاهى واقع‌گرا و بى‌پرده از كارخانه روياسازى هاليوود بدست داده باشد. فيلم موهالند درايو، فيلمى‌ست درباره‌ى فيلم و سينما. جهان پررمزوراز ديويد لينچ براى سينماى هيجانى و روياسازى هاليوود و تماشاگر سنتى‌اش‏ پديده‌اى غيرمتعارف و »نامفهوم« است؛

بررسی ادبیات زندان

طى چند سال اخير كتاب خاطرات زندان، از سوى زندانيان سياسى كه ساليانى را در زندان‌هاى جمهورى اسلامى گذرانده‌اند، در خارج كشور انتشار يافته است. شناساندن اين گونه كتاب خاطرات و تلاش‏ براى آشكار نمودن بخشى از رخدادها، گردآورى اسناد و نشانه‌ها تا آن‌جا كه در دسترس‏ مى‌باشد، يكى از ضروريات دوره‌ى كنونى‌ست. متاسفانه تاكنون آن چنان كه بايد ادبيات زندان در زبان فارسى مورد توجه قرار نگرفته است. گرچه لازم است اشاره كنيم طى اين چند ساله از همه سو كتاب‌هاى خاطرات زندان در خارج كشور چاپ و منتشر شده؛ اما كمتر بتوان از خلال اين همه نوشته، جز توصيف رويدادهاى بيرون از دروديوار زندان‌ها تا شكل و قيافه‌ى بازجويان تا ابزار شكنجه و تعداد زندانيان چيزى از درون واقعى آدم‌ها، خواب‌ها، روياها، شور و هيجان‌ها و بالاخره كشمكش‏هاى درونى‌شان بازيافت. عموم اين كتاب‌ها، جز كتاب »يك حقيقت ساده

معرفی کتاب «عادت می کنیم» اثر زویا پیرزاد. نویسنده این رمان که با داستان «من چراغها را خاموش می کنم» به معروفیت رسید در این کتاب نیز به شیوه کتاب مشهور خود تلاش دارد جهان پیرامون را از خلال نگاه مسالمت آمیز و صبورانه خود بنگرد.

آشنايى‌ گذرا با داستان‌نويسى امروز اسرائيل آموس‏ اوز درباره‌ى نويسنده‌گان مدرن عبرى مى‌نويسد: «نويسند‌گانى كه به زبان عبرى كنونى چيزى نوشته‌اند، مجنون بوده‌اند. نوشتن به زبانى كه مرده بود، ادبياتى باورنكردنى را آفريدن، كار مجنونان است؛ زيرا اينان در زبانى ناممكن، در مكانى ناممكن، در پرتو نورى ناممكن براى ملتى نوشته‌اند كه وجود نداشته است.»