آنها که به مناطق نفتخیز جنوب(جاهایی مثل مسجدسلیمان، هفتکل، لالی، امیدیه، آغاجاری، آبادان و ...) رفته اند، می دانند سینماهای شرکت نفت یعنی چه. بخصوص سینماهای تابستانی. همین سینماها در پاییز به مدت سه هفته تعطیل بودند. کارکنان سینما به تعطیلات اجباری می رفتند و سینماها تعطیل بود. بر سر در همه آن سینماها هم یک تابلوی تکراری آویزان می شد: «این جا یک سینما نیست.»پذیرفته بودیم آنجا سینما نیست؛ باوجود آن که بود و فقط سه هفته سینما نبود؛ اما از تابلوی رنه مگریت خبر نداشتیم که عنوان تابلویش را گذاشته بود: «این یک چپق نیست» چند ماه پیش وقتی برای نخستین بار مجموعه کامل آثار مگریت را در موزه هنرهای زیبای لس آنجلس به نمایش گذاشتند در حین تماشای همین تابلو یاد سردر سینماهای شرکت نفت افتادم.

در پس زمینه عکس گله در حال چریدن است. خودروها نشان صنعت، صحنه نمایش و دم و دستگاه صوتی و دوربین فیلمبرداری و صندلی ها به نشانه مدرنیسم و بالاخره آدمها که تماشاگران موقت یک نمایش اند و لباس گردآفرید که برگرفته از آخرین مدهای پاریسی است. این صحنه مرا به یاد آخرین ساختمان تئاتر شهرمان انداخت که ساواک به خاطر اجرای نمایشی از دکتر غلامحسین ساعدی، از کارگردان نمایش گرفته (غلام طاهری) تا بازیگران و دست اندرکاران  و حتا جالبتر از همه چیز، تماشاگران را دستگیر و روانه زندان شهربانی کرد. یکی از کارمندان ساواک در توضیح واقعه و این که چرا تماشاگران را دستگیر کرده بودند می گفت: «آدمی که وقت بگذارد برای تماشای تئاتری که بعوض نمایش تمثال اعلیحضرت، مجسمه یک دهاتی را نشان بدهد حقش است دستگیر شود.»

درباره فيلم شعبده باز

توهم سينمايى 

 برگرفته از روزنامه کارگزاران - تهران -4 دی ماه 1385

 تا چندی دیگر کتاب «عروسکخانه» هنریک ایبسن، نمایشنامه نویس نامدار نروژی با ترجمه منوچهر انور، از سوی نشر کارنامه به بازار کتاب عرضه خواهد شد.

ویژگی مهم این ترجمه تلاش طاقت سوزی است که انور در ارائه متنی دقیق و البته منطبق بر متن اصلی باتوجه به تمامی ظرایف و دقایق نمایشنامه ایبسن، صرف کرده است.انور علاوه بر آنکه مقدمه ای مفصل و 120 صفحه بر عروسکخانه نوشته و پیچیدگی های صوت و محتوایی آن را رمزگشایی کرده است.

وی همچنین درباره ترجمه و برگردان زبان فارسی ملاحظاتی را قلمی کرده است که از تامل جدی وی درباره مشکلات فراروی این زبان و نحوه مواجهه نحله های مختلف فکری با این زبان پرظرفیت حکایت می کند.

متن زیر بخشی از مقدمه جناب انور است که پیش از انتشار عمومی در اختیار ما قرار گرفته است. ارائه دیدگاه های آقای انور به معنی موافقت با وی نیست، بلکه گروه کتاب و اندیشه کارگزاران آمادگی انعکاس دیگر نظرات در این زمینه را هم دارد.

لفظ و معنی و قانون

در چالشگاه ترجمه، همچنان که می دانیم، دو جبهه رود ررو هست، با هواداران رودررو، هر دو پارتیزان حفظ اصالت، باهم درگیر، وگاهی افتاده به جان هم. یکی قلم برمی دارد که ترجمه باید به معنی باشد، مطابق قصد نویسنده؛ دیگری علم راست می کند که به معنی ترجمه کردن خیانت است در امانت و هرکه در این راه جز به لفظ قدم بردارد، ریش نویسنده را به بازی گرفته.

اما در این میان، بر کنار از آتشباری پارتیزان ها، هستند مترجمانی هم، تک تک، در گوشه کنار که گوششان، جدا، نه به لفظ بدهکار است، نه به معنی، اما دلشان در گرو لفظ و معنی هردو باهم است - در هر دو زبان - و عقلشان می گوید ترجمه ای که لفظ و معنی را درهم نگدازد، اصلا ترجمه نیست. و حق هم، گویا، با همین گروه پراکنده سومین باشد.